امکان‏سنجی برنامه ‏های مجموعه ‏سازی مشارکتی میان دانشگاه‌های دولتی شهر تهران از نگاه دانشجویان تحصیلات تکمیلی

هدف پژوهش حاضر، بررسی منابع اطلاعاتی مورد نیاز دانشجویان تحصیلات تکمیلی به منابع اطلاعات، راه‌‌های تامین این منابع توسط آن ها، ضرورت و اهمیت اجرای برنامه‌های مجموعه‌سازی مشارکتی میان کتابخانه‌های دانشگاه‌های دولتی شهر تهران، و موانع اجرای این برنامه‌ها از دید دانشجویان تحصیلات تکمیلی این دانشگاه‌‌ها است. پژوهش از نوع توصیفی است و از روش‌ پیمایشی برای انجام پژوهش حاضر استفاده شده است. جامعه پژوهش حاضر را دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه‌های دولتی شهر تهران تشکیل می‌دهند. برای نمونه‌گیری از روش تصادفی طبقه‌ای استفاده شد بدین ترتیب که از 11 دانشگاه دولتی شهر تهران به سه طبقه جامع، نیمه جامع، و صنعتی تقسیم شد و از میان آنها طبقه‌ی دانشگاه‌های جامع به تصادف انتخاب شد و از چهار دانشگاه موجود در این طبقه، دو دانشگاه تهران و تربیت‌مدرس به تصادف انتخاب شدند. از دانشجویان تحصیلات تکمیلی این دو دانشگاه به روش طبقه‌بندی شده با تسهیم متناسب نمونه‌گیری شد و 375 دانشجو برای بررسی انتخاب شدند. برای انجام پژوهش، پرسشنامه مورد استفاده قرار گرفت و برای تحلیل یافته‌ها نیز از نرم‌افزار اِس. پی. اِس. اِس استفاده گردید و از آزمون‌های زِد و کروسکال والیس برای تحلیل یافته‌ها استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد جمع معناداری از دانشجویان تحصیلات تکمیلی، منابع اطلاعاتی مورد نیاز خود را از کتابخانه‌های دانشگاهی خود بدست نمی‌آورند. کمبودهای اطلاعاتی دانشجویان تحصیلات تکمیلی بیشتر در حوزه کتب و مجلات الکترونیکی لاتین است و حدود نیمی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی کمبودهای اطلاعاتی خود را از کتابخانه‌‌های دانشگاه نزدیک خود جستجو می‎کردند و اکثر آنها عضو طرح غدیر نبودند. از نظر دانشجویان عدم تمایل مسیولان عالی رتبه به ریسک، امکان عدم خدمات‌دهی مناسب به دانشجویان دانشگاه‌‌های دیگر، کمبود امکانات رایانه‌ای و شبکه‌ای، و نبود فرهنگ خدمت‌گزاری و خدمات‌دهی در کتابداران از مهمترین موانع شناخته‌ شدند.