تبیین نظریه جمعیتِ نوآور مبتنی بر تجارب جهان و پیشنهادهایی برای ایران

جمعیت یکی از چالش‌های عمده جهان امروز است که بر الگوهای رشد اقتصادی پایدار تاثیرگذار است. پدیده اقتصادی که در این مطالعه توضیح داده می‌شود، بررسی رابطه بین جمعیت و خروجی‌های نوآورانه است. هدف این پژوهش ارائه نظریه جمعیت نوآور است. تمرکز نظریه جمعیت نوآور، بر تحلیل دامنه نرخ رشد جمعیت مناسب برای حمایت از خروجی‌های نوآورانه سطح بالا، است. این پژوهش به صورت مطالعات تطبیقی در آمار تولیدات نوآورانه کشورها و نرخ جمعیت آن‌ها و مبتنی بر روش حداقل مربعات است. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که جهان غرب در مستندات علمی خود تلاش دارد که رابطه بین نرخ رشد جمعیت و نوآوری را طوری مدیریت کند که کشورهای دارای سطح متوسطی از جمعیت را در دستیابی به نوآوری نشان دهد؛ حال آنکه تجارب جهانی بیانگر وجود یک رابطه مستقیم بین تعداد جمعیت ملل و توفیق آن کشور در دستیابی به نوآوری‌های نوظهور است. یافته‌ها نشان می‌دهد وجود روابطی خلاف این اصل در برخی کشورها، حاصل وضع و اعمال قواعد ضدجمعیتی است. ‌ نتایج این پژوهش پیامدهای سیاست عمومی منتج از این دو نگاه در نسبت به نرخ جمعیت و تولید نوآوری باعث خواهد شد که یک کشور با بحران همزمان نسلی و کم شدن توان نوآورانه مواجه شود یا خیزش مناسب برای تولید نوآوری‌های مورد نیاز خود را از طریق نیروی جوان تضمین نماید. لذا، کشورهایی که در صدد تمدن‌سازی هستند، ناگزیر باید به سمت تولید نسل بیشتر حرکت کنند، در غیر این صورت، همواره به عنوان یک کشور پیرو و غیر خلاق شناسایی خواهند شد.

exploring the dimensions of the innovative population theory through global experiences: policy recommendations for iran

population dynamics have emerged as a critical global issue with direct implications for sustainable economic development. this study examines the correlation between population size and innovative output among member states of the organisation for economic co-operation and development (oecd), introducing a new conceptual framework entitled the highly innovative population theory (hipt). hipt investigates the optimal range of population growth conducive to fostering high levels of innovation. employing a comparative approach and utilizing least squares regression analysis, the study analyzes innovation metrics in relation to population data across selected countries. the findings reveal that while western scientific discourse often emphasizes moderate population levels as ideal for innovation, global empirical evidence suggests a more straightforward positive correlation: countries with larger populations tend to demonstrate greater capacity for breakthrough innovation. exceptions to this trend are frequently associated with the implementation of restrictive population policies. the study concludes that national public policies reflecting either perspective will significantly influence a country’s future innovation potential. nations that limit generational growth risk facing simultaneous demographic decline and diminished innovation capabilities. conversely, those that strategically invest in population expansion, particularly youth development, are more likely to achieve innovation-led growth. for countries aspiring to civilizational advancement, fostering a growing and dynamic population is not merely advantageous but essential.