به کارگیری حفاظ سازی تشعشعات فضایی از جنس پلی ‌اتیلن به جای آلومینیوم در مدار geo به ‌منظور کاهش وزن

یکی از عوامل آسیب زا برای عملکرد مناسب محموله های مخابراتی، ذرات پر انرژی یونیزان در فضا می‎باشند که استفاده از حفاظ مناسب، از راه کارهای مقابله با آن در نظر گرفته می‌شود. در طراحی حفاظ عوامل متعددی از جمله نوع قطعه و میزان وزن قابل قبول برای محموله و غیره می بایست مورد توجه قرار گیرند. در سالهای اخیر به منظور کاهش هزینه‌های ساخت و پرتاب، به کار گیری قطعات غیر فضایی مورد اقبال قرارگرفته است. بنابراین، استفاده از حفاظ با جنس مناسب به گونه ای که علاوه بر مقاومت در برابر تشعشعات، بتواند ملاحظات بودجه وزنی را نیز تامین نماید، از چالش های مهم در این حوزه خواهد بود. در این مقاله، هدف بررسی روش های کاهش بودجه وزنی با ملاحظه آسیب پرتویی دزیونیزان می‌باشد. در همین راستا، یک ماموریت توسعه فناوری پنج ساله در مدار geo، پیش‌بینی شده و نتایج شبیه سازی ها و آزمایش حفاظ از دو جنس آلومینیوم و پلی اتیلن برای بررسی آسیب دز یونیزان، بر حسب بودجه وزنی اولیه و مرجع، ارائه و مقایسه شده است. تحلیل و ارزیابی نتایج آزمایش در بکارگیری از حفاظ پلی اتیلن کاهش 17/21درصدی مابین دو سنجنده تشعشع بیرونی و داخلی را نشان می دهد.

using space radiation shielding made of polyethylene instead of aluminum in geo orbit to reduce weight

in shield design, several factors such as the type of components and the acceptable weight for thepayload must be considered. to reduce construction and launch costs, the use of non-space componentshas been favored. using shields with the suitable material with radiation resistance will be one of theimportant challenges in this area. in this paper, the aim is to investigate the methods to reduce the weightbudget by considering the radiation damage of ionizing dose. analysis and evaluation of test results usingpolyethylene shield shows a 17.21 percentage reduction between two external and internal radiationsensors.