پیشینه متناهی جهان در کیهان‌شناسی؛ دلالت‌ها و پیامدهای فلسفی-الهیاتی

در کیهان شناسی معاصر که توسعه‌ آن وابسته به فیزیک مدرن است، دو دسته ایده برای سابقه‌ جهان می توان معرفی کرد. در دسته‌ نخست مد استاندارد کیهان شناسی مطرح می شود که ایده‌ آغاز در آن مه بانگ است و در دسته‌ دوم ایده هایی که مه بانگ صرفا دریچه‌ ورود به جهان قابل مشاهده‌ ماست و جهان(ها) ابعادی بیشتر یا سابقه ای طولانی تر از جهان ما دارند؛ جهانی که از آن داده های رصدی داریم. پرسش اساسی این است که چرا و چگونه جهان از هیچ سر برآورد؟ این پرسش لازمه‌ گریزناپذیر آن است که بپذیریم جهاناز صفر شروع شده است که در هر دو دسته این ایده محوریت دارد. برای پاسخ به چنین پرسشی تلاش هایی در حوزه‌ دانش فیزیک و کیهان شناسی نظری صورت گرفته که مدل جهان بدون مرز و سناریوی تورم ازلی ابدی، اصالی ترین نمونه های آن هستند. پس از تبیین دو دسته نشان خواهیم داد که اولا به جهت فیزیکی اغلب شواهد تجربی و نظری به سود تناهی پیشینه‌ جهان یا همان آغاز از صفر است؛ چه آن را محدود به مه بانگ و چه آن را توسعه یافته تر بدانیم. هم‌چنین مدل‌های فیزیکی در پاسخ به آن سوال اساسی ناتمام اند و نه تنها مخالف رهیافت فراطبیعی الهیاتی نیستند بلکه به آن کمک می‌کنند.

the past finitude of the universe in cosmology: theo-philosophical implications and consequences

we can introduce two classes of scenarios. the first, standard model of cosmology proposes a scenario in which the bigbang is beginning, and the second, scenarios where the bigbang is merely a gate to our universe and the universe have more dimensions than ours. the basic question is why and how did the universe come to be out of nothing? to answer such a question, two methods have been taken in the physics: firstly, finite but no boundary model and secondly, the scenario of eternal inflation. having explained the two classes, i will show that the main experimental and theoretical evidence support the past incomplete directions of the universe; whether we consider it as big bang or more developed. also, the existing models and scenarios are not against the supernatural approach, but also consolidate it.