فراتر از دوگانگیِ خدای متافیزیکی و خدای الوهی تاملی درباره‌ امر الوهی در اندیشه‌ هایدگر

در این نوشتار می‌کوشم جایگاه نظام‌مند امر الوهی در اندیشه‌ هایدگر در نسبت ضروری با تمایز هستی‌شناختی و خاستگاه آغازین پدیدارشناسی را تبیین کنم. برای این منظور، باید نخست بر دوگانگی‌ای که هایدگر میان خدای متافیزیکی و خدای الوهی لحاظ می‌کند غلبه کرد. از یک سو، تلقی هایدگر از خدای متافیزیکی ذاتاً ناظر به تلقی ارسطویی مدرسی از آرخه به مثابه برترین موجود است و لذا رهیافت سلبی به آرخه را دربرنمی‌گیرد. از سوی دیگر، هایدگر با تلاش برای بیان ظهور خدا، خود را در یک ایمان‌گرایی بی‌نسبت با تمایز هستی‌شناختی گرفتار می‌سازد که با ضوابط اندیشه‌ او در تعارض است. نقد این دو دیدگاه، ضرورت فهمی بنیادین‌تر از امر الوهی را بر حسب تمایز هستی‌شناختی و خاستگاه ظهور، در رجوعی نامصرح به آرخه‌ افلاطونی فراتر از وجود، به معنای فهمی سلبی از آرخه به مثابه پوشیدگی، غیاب و عدم پدید می‌آورد.

beyond the dichotomy of the metaphysical god and the divine goda reflection on the divine in heidegger’s thought

i attempt to explain the systematic position of the divine in heidegger’s thought in relation with ontological difference and the initial origin of phenomenology. for this purpose, the dichotomy must be overcome, which heidegger considers between metaphysical god and divine god. on one side, heidegger’s conception of metaphysical god is essentially related to the aristotelian conception of ‘arche’ as highest being; and thus, it doesn't embrace the negative approach to ‘arche’. on the other side, heidegger's attempt for the expression of appearance of god entangles himself in a fideism which has no relation with ontological difference; therefore it contradicts the criteria of his own thinking. the criticism of these two approaches, creates the necessity of a more fundamental understanding of the divine according to ontological difference in an implicit reference to platonic ‘arche beyond being’ in the sense of a negative understanding of ‘arche’ as concealment, absence and nothingness.