نسبت تکوینی و تاویلی علوم انسانی با امانیسم

نوشتار حاضر به نسبت علوم انسانی با امانیسم می‌پردازد و از دیدگاهی هایدگری آن را تکوینی و تاویلی تحلیل می‌کند. مقدمه بنیان تاریخی این نسبت را یادآور می‌شود، که چگونه علوم انسانی در آغاز دوره‌ جدید با امانیسم و «ستودیا هومانیتاس» بالید. بخش دوم ابتنای امانیسم بر شئون وجودی امانیست‌ها را نشان می‌دهد: بحران‌های اواخر قرون وسطی بودونبود آنان را به خطر نابودی کشاند و امانیست‌ها را واداشت ازنو موجود درطورکلی را به پرسش بگیرند و ازنو مقام خویش را در میانه‌ موجودات بجویند، تا ازنو به عقل و علم خویش و به رشته‌های برآمده از آن نیز سروسامان بدهند. بخش سوم همین واقعه‌ هستی‌شناختی و فهم نو از موجود را به معنای تاویل‌شان می‌گیرد، که معنایش کلاسیک و همان تاویل متن است: اصالتی که امانیست‌ها در ستودیا هومانیتاس به متون باستانی می‌دادند. بخش چهام رشته‌های مختلف علوم انسانی را همچون شئون وجودی امانیست‌ها تاویل می‌کند، منتهی در عینیت تاریخی‌شان.

existential and hermeneutical relation of humanities to humanism

this article treats how the humanities return historically to renaissance humanism and studia humnitas in a heideggerian existential hermeneutical analyses. as historical phenomena they are funded on existence of humanists: the crisis from the late middle ages put them in danger of destruction, that necessitates them to put anew question of beings as such in generally and seeks their own position in the middle of beings, in order to reconstruct afresh his mind, knowledge and its disciplines. also, it will be explained the various discipline of humanities as existential mode of humanists, but in their historical actuality.the same ontological exposition and the new understanding of beings will be meant heir as hermeneutics. afterwards means hermeneutics classically i. e. text interpretation. studia humanitas was based on antique texts, therefore the old languages and classical philology. various aspects of humanistic textuality will be pointed heir too.