بررسی ارتباط اختلال بدریخت‌انگاری با جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان ارتودنسی از دیدگاه بیمار وارتودنتیست

مقدمه: اختلال بدریخت‌انگاری، وضعیت روانی‌ای با تصویر بدنی مختل‌شده است که فرد پیوسته بر نقایص کوچک یا غیرقابل‌مشاهده‌ی ظاهری تمرکز می‌کند. این اختلال در بیماران ارتودنسی از فراوانی بالایی برخوردار است و می‌تواند بر نیاز دریافتی بیمار و نتایج درمان اثرگذار باشد. در نتیجه این مطالعه با هدف ارزیابی ارتباط اختلال بدریخت‌انگاری و جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان ارتودنسی صورت گرفت. مواد و روش‌ها: این مطالعه‌ی توصیفی، بر روی 228 بیمار ارتودنسی واجد شرایط بالای 12 سال انجام گرفت. اطلاعات دموگرافیک بیماران ثبت گردید. بیماران پرسشنامه‌ی اصلاح‌شده‌ی وسواس جبری یل- براون برای اختلال بدریخت‌انگاری را تکمیل کردند. جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان، به واسطه‌ی پرسشنامه‌ی تصویری توسط بیمار و ارتودنتیست تعیین شد. داده‌ها از طریق آزمون  chi-square و fisher’s exact text تحلیل شدند و 0.05>p معنادار تلقی گردید.یافته‌ها: در این مطالعه 19.7 درصد از بیماران، مبتلا به اختلال بدریخت انگاری شناخته شدند. فراوانی اختلال بدریخت‌انگاری در بیماران با نیاز متوسط به درمان از دیدگاه ارتودنتیست (%1.29)، به طور معناداری بیش از گروه عدم نیاز به درمان (%5.15) و گروه نیاز قطعی به درمان (%1.12) بود (0.032=p). بین اختلال بدریخت‌انگاری و جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان از دیدگاه بیمار، جنس، وضعیت تاهل و گروه سنی ایشان، ارتباط معناداری یافت نشد (0.05

evaluation of association between body dysmorphic disorder with the aesthetic component of the index of orthodontic treatment need from the perspective of patient and orthodontists

background: body dysmorphic disorder is a psychological condition in which an individual persistently focuses on minor or imperceptible flaws in their appearance. this disorder has a high prevalence among orthodontic patients and can affect the patient’s perceived need for treatment and treatment outcomes. therefore, the aim of this study was to evaluate the relationship between body dysmorphic disorder and the aesthetic component of the index of orthodontic treatment need (iotn-ac) and iotn-ac determined by examiner (iotn-ace).methods and materials: this descriptive study was conducted on 228 eligible orthodontic patients over the age of 12. demographic information of the patients was recorded. patients completed the yale-brown obsessive-compulsive scale modified for body dysmorphic disorder (bdd-ybocs) questionnaire. the aesthetic component of the index of orthodontic treatment need was determined through a visual questionnaire completed by both the patient and the orthodontist. data were analyzed using the chi-square test and fisher’s exact test, with p<0.05 considered statistically significant.results: in this study 19.7% of the patients were identified as having body dysmorphic disorder. the prevalence of body dysmorphic disorder in patients with a moderate treatment need based on iotn-ace (29.1%) was significantly higher than in the no treatment need group (15.5%) and the definite treatment need group (12.1%) (p=0.032). additionally, no significant relationship was found between body dysmorphic disorder and iotn-ac, as well as gender, marital status, and age group (p>0.05).conclusion: the results of the study indicate that moderate treatment needs, as perceived by the orthodontist, can lead to greater psychological anxiety and body dysmorphic disorder in patients. furthermore, the need assessed by the orthodontist does not necessarily align with the need perceived by the patient.