تاثیر انواع طراحی حفره دسترسی بر مقاومت شکست دندان های ترمیم شده با کامپوزیت بالک‌فیل

مقدمه: طراحی حفره دسترسی در درمان‌های اندودنتیک، نقش مهمی در حفظ ساختار دندانی و افزایش مقاومت به شکست دندان دارد. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر انواع طراحی حفره دسترسی truss access) و (conventional در حفراتmod، بر مقاومت شکست دندان‌های ترمیم‌شده با کامپوزیت بالک‌فیل انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه آزمایشگاهی-تجربی، تعداد 40 دندان عاری از پوسیدگی، ترک، سایش و نواقص تکاملی انتخاب شدند؛ دندان‌ها به صورت تصادفی به چهار گروه ‌10‌تایی تقسیم شدند: گروه truss access در حفره mod که مینا و عاج باقی‌مانده (ta.e&d)، گروه  truss access در حفره mod که عاج باقی‌مانده (ta.dentin)، گروه حفره دسترسیconventional در حفره mod  و گروه کنترل(دندان های سالم) . حفرات با کامپوزیت بالک‌فیل ترمیم شدند. سپس مقاومت به شکست نمونه ها با واحد نیوتن اندازه گیری و الگوی شکست و قابلیت ترمیم پذیری یا غیر قابل ترمیم بودن هر نمونه بررسی شد.  برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزار spss نسخه 26 استفاده شد و سطح معناداری 05/0 تعیین گردید.یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که بیشترین میزان مقاومت‌ به شکست مربوط به گروه کنترل (1875نیوتون) و کمترین میزان مربوط به گروه conventional (1685نیوتون) بود، با این وجود بین هیچ‌کدام از گروه‌های دندانی از نظر مقاومت به شکست تفاوت معنی‌داری وجود نداشت. همچنین از نظر قابل‌ترمیم بودن دندان‌ها، گروه‌های کنترل و ta.e&d دارای 90 درصد دندان‌های قابل‌ترمیم، گروه ta.dentin دارای 80 درصد و گروه conventional دارای 50 درصد دندان‌های قابل‌ترمیم بودند. نتیجه‌گیری: اگرچه نحوه تراش حفره دسترسی و ترمیم بر مقاومت‌ به شکست دندان‌ها تاثیر قابل‌توجهی نداشت؛ ولی بر قابلیت ترمیم دندان ها تاثیر داشته و گروه‌هایی که حفره دسترسی truss access  داشتند، نسبت به حفرات دسترسی conventional، بعد از ترمیم با مواد بالک‌فیل، شکست‌های قابل‌ترمیم بیشتری داشتند.

the effect of different access cavity designs on fracture resistance of bulk-fill composite restored teeth

background: access cavity design in endodontic treatment plays a crucial role in preserving tooth structure and enhancing fracture resistance. this study aimed to evaluate the effect of two access cavity designs—truss access and conventional—in mod cavities on the fracture resistance of teeth restored with bulk-fill composite.methods and materials: in this experimental in-vitro study, forty sound human premolars free of caries, cracks, wear, or developmental defects were selected and randomly assigned into four groups (n=10): (1) truss access in mod cavity with remaining enamel and dentin (ta.e&d), (2) truss access in mod cavity with remaining dentin (ta. dentin), (3) conventional access in mod cavity, and (4) control (intact teeth). all cavities were restored with bulk-fill composite. fracture resistance was measured in newton, and fracture patterns were assessed for restorability. data were analyzed using spss version 26 with a significance level set at 0.05.results: the control group showed the highest fracture resistance (1875 n), while the conventional group exhibited the lowest (1685 n). nonetheless, no statistically significant differences were found among the groups. in terms of restorability, 90% of teeth in the control and ta.e&d groups, 80% in the ta. dentin group, and 50% in the conventional group demonstrated restorable fracture patterns.conclusion: although access cavity design and restoration type did not significantly affect fracture resistance, they did influence fracture restorability. truss access cavity designs resulted in a higher proportion of restorable fractures compared with conventional access cavities when restored with bulk-fill composite.