تحلیلی انتقادی بر دیدگاه مترجمان و مفسران در ترجمه‌ آیه‌ «فَاْتِیا فِرْعَوْن‌...»

ر اساس آیه‌ 16 سوره‌ شعراء، خداوند بعد از ابلاغ رسالت موسی و هارون(ع) فرمود: «فَاْتِیا فِرْعَوْنَ‌...». بررسی حدود چهل ترجمه‌ فارسی و هشتاد تفسیر قرآن نشان می‌دهد که با وجود پنج دیدگاه در تفسیر این آیه، تقریباً همه‌ مترجمان و طیف وسیعی از مفسران، آیه را این‌گونه معنا کرده‌اند: «پس نزد فرعون بروید». با توجه به اینکه ریشه‌ ماده‌ «اتی» به ‌معنای آمدن است، این سوال مطرح می‌شود که این محققان با توجه به چه قرینه‌ای، معنایی کاملاً متضاد با این ماده را در این آیه در نظر گرفته‌اند؟ بازخوانی دیدگاه مفسران در این زمینه برای روشن شدن نقاط مثبت یا مبهم آنها و اصلاح ترجمه‌های احتمالاً نارسا، ضرورت بررسی این دیدگاه‌ را روشن می‌کند. بررسی تحلیلی انتقادی دیدگاه مفسران و سایر شواهد نشان می‌دهد که این ترجمه با وجود کثرت طرف‌دارانش، موجب از بین رفتن قسمتی از معنای آیه و نادیده گرفتن بلاغت قرآن خواهد شد؛ ازاین‌رو معنای دقیق آیه این‌گونه است: «پس نزد فرعون بیایید [من آنجا حاضرم‌]» یا «با سهولت و آسانی نزد فرعون بیایید [آنجا حضور دارم]». این ترجمه، برخلاف ترجمه‌ مشهور، دارای نقاط قوتی است، از قبیل «هماهنگی با معنای لغوی ماده‌ اتی»، «رعایت بلاغت» و «رعایت حالت روانی موسی و هارون(ع) هنگام دریافت دستور».

a critical analysis of the views of translators and interpreters on the translation of the verse “ so go to pharaoh ...”

the most important ontological topic in the field of moral values is the issue of the origin of moral values. the origin of moral values in the ethical theories possesses certain characteristics and indicators that distinguish each theory from competing ones. thus, considering this issue is very crucial. drawing on a descriptive-analytical method, this research seeks to infer the characteristics of the origin of moral values from the qur’anic verses and show implicitly the influence of each of these characteristics in forming a distinct moral theory derived from the qur’an and its relation to other theories. the research findings indicate that the origin of moral values from the qur’anic perspective is an objective reality, not a subjective one; it is spiritual, not material; it is rational, not irrational; it is motivating and inspiring, not indifferent; it is internal, not external; and it is unique, not multiple. accordingly, it can be claimed that the qur’anic moral theory can be considered a specific type of moral virtue ethics that focuses on reality, spirituality, rationality, and unity. it provides the moral doer with the motivation to act and creates the means for the evolution of the man’s existential essence.