michel houellebecq et l’humanité à l’agonie

L’œuvre de houellebecq est la réaction particulière de l’auteur à la position de l’art contemporain et la culture matérialiste, surtout telle qu’elle est vécue à travers l’ère du consumérisme. houellebecq écrit des choses qui choquent beaucoup de monde et d’après lui ce qui est déplaisant est un acte de légiférer morale qui n’a pas sa place dans l’écriture savante. peu d’écrivains affichent, comme houellebecq, une préoccupation aussi inlassable pour la mort, l’extinction, la déchéance physique, le suicide, le déterminisme et l’athéisme et d’ailleurs en aucun point du corpus houellebecquien le lecteur ne rencontre aucune référence significative ou sans réserve à la transcendance ou à l’esprit. typiquement, le seul remède que houellebecq semble pouvoir suggérer face à la perspective du vieillissement, de la mort, et du déclin physique est le suicide ou plus sombre encore, la disparition pure et simple de la race humaine. l’athéisme matérialiste, l’individualisme et la recherche excessive de plaisir n’entraînent que la misère et la crise en occident qui sont le destin incontournable de toute l’humanité. cela peut s’expliquer si la civilisation occidentale contemporaine ne se considère pas seulement comme une culture, mais plutôt comme un état dans lequel la vérité de la condition humaine a été révélée. l’idée de déclinisme et l’affaiblissement ont été au centre d’une grande partie du travail de houellebecq qui a accentué une thèse de pessimisme culturel qui prend pour acquis le déclin de l’occident. en fait, houellebecq a récemment admis qu’une bonne description de tous ses romans pourrait être le suicide de l’ouest, dit-il, &un bon résumé de mes livres&. la plupart des romans de houellebecq ont été des explorations d’un déclin perçu et désintégration de l’occident. cet article cherche à retracer une brève description de la pensée de houellebecq sur la religion et l’humanité, qui transparaît clairement dans ses œuvres et les personnages de ses romans. nous voulons prouver que sa vision de la vie est pessimiste.

میشل اوئلبک و بشریت در احتضار

آثار میشل اوئلبک واکنشی ویژه و خاص او به جایگاه هنر معاصر و فرهنگ مادی گرایانه است. اوئلبک نوشته‌هایش باعث شوکه شدن بسیاری شده است و به گفته او آنچه ناخوشایند است، قوانین اخلاقی است که در نوشته‌های علمی جایی ندارد. تعداد کمی از نویسندگان مانند او چنین نگرانی سرسختانه‌ای نسبت به موضوعاتی مانند: مرگ، انقراض، زوال جسمانی، خودکشی، جبرگرایی و الحاد دارند. بطور معمول، تنها راه حلی که اوئلبک در مواجهه با پیری، مرگ وپیری پیشنهاد می‌دهد، خودکشی یا حتی غم‌انگیز از آن، مرگ محسوس نسل بشر است. الحاد ماتریالیستی، فردگرایی و لذت جویی افراطی، بدبختی و بحرانی را در غرب به ارمغان می‌آورد که سرنوشت اجتناب‌ناپذیر کل بشریت است. ایده انحطاط و زوال در بسیاری از رمان‌های اوئلبک که بر موضوع بدبینی فرهنگی تاکید می کند و زوال غرب را بدیهی می داند، مرکزیت دارد. درواقع، اوئلبک توضیح می‌دهد که شاید توصیف دقیق کل آثارش ممکن است خودکشی غرب باشد، او می گوید:«خلاصه صحیحی از کتاب‌های من». اکثر رمان‌های او کاوش‌هایی درباره افول و فروپاشی غرب است. این مقاله به بررسی مختصری از اندیشه میشل اوئلبک درباره مذهب و انسانیت می‌پردازد که به وضوح در آثاراو و شخصیت‌های رمان‌هایش منعکس شده است. و اینکه ما می‌خواهیم نشان دهیم که نگاه او به زندگی بدبینانه است.