perspectives altéritaires dans le récit sur la migration

La littérature sur la migration, l’espace où l’autrui trouve son expression et sa signification les plus élaborées, en faisant prendre en compte de l’altérité, fait naître une nouvelle dimension de la conscience. vu ce principe, ce travail cherche à montrer comment le récit sur la migration, au lieu de ravaler l’altérité à une simple différence, il fait penser une nouvelle espèce de relation. pour y arriver, à travers une étude comparée dans le domaine de la littérature française et persane, tout en nous attardant sur la migration clandestine comme une problématique, à travers le concept de la paratopie forgé par maingueneau nous essayons d’analyser la situation socio-culturelle dans laquelle se trouve le sujet migrant et de vérifier à quel discours ont été soumises les mises en fiction de cette question dans deux contextes culturels différents. et grâce au concept de littérature de care appliqué sur la littérature française par gefen nous allons montrer comment la littérature serait un moyen privilégié de former, voire de transformer les sociétés.

دیدگاه های دگربودگی در ادبیات داستانی مهاجرت

ادبیات با مضمون مهاجرت با خلق فضایی که در آن دیگری بیشترین مجال جلوه گر شدن را میابد،بُعد جدیدی از درک وشناخت را ایجاد میکند.بدین شکل پژوهش تطبیقی حاضرکوششی است بر نمایاندن این امر که چگونه ادبیات در مورد مهاجرت به جای تقلیل دیگری به تفاوتی ساده، سوق دهنده اندیشه به سمت گونه جدیدی از ارتباط است. جهت رسیدن به این هدف،ابتدا در دو رمان فرانسه و فارسی به بررسی فضای اجتماعی و فرهنگی افرادی که قصد مهاجرت دارند پرداخته می شود.سپس به واسطه نظریه پاراتوپی ادبی دومینیک منگنو گفتمان مهاجرت در دو فضای فرهنگی متفاوت بررسی می شود.چگونگی بازنمایی این دیگرانگی و انواع ارتباطی که این نوع از ادبیات بدان ارزش میدهد به نحوی صحه گذاشتن بر توانایی ادبیات در تغییر جوامع به سمت دیدگاهی بشردوستانه است.در این خصوص از نظریات الکساندر ژفن که در کتاب بازسازی دنیا به کارکرد درمانی ادبیات می پردازد بهره مند می شویم.