valentia pseudonymie et auctorialité littéraire chez daniel stern, alias marie d’agoult

Avant d'être une autobiographie, valentia interprète la dictature de la littérature et sa domination sur l'auteur. la créatrice de l’oeuvre, marie d’agoult, sous la pression de l’autorité littéraire et afin de trouver un terrain d'activité littéraire, associe son identité littéraire à un nom masculin, alors même que son héroïne, valentia, présente des éléments de sa vie personnelle. la mal-mariée convaincue de l’inutilité de la réserve et de la vertu face à un mari infidèle, s'abandonne aux désirs d'un amour interdit, mais elle n'y trouve pas de refuge et met fin à ses jours. les événements de l'histoire ne sont guère différents de la vie de l'auteure, et cela soulève des questions: valentia, reflète-elle l’image de sa créatrice et si oui, comment justifier le prénom masculin de l'auteure? en effet, la pratique pseudonymique fait allusion aux complexités de la présence du sexe «faible» dans le monde littéraire. le texte décrit la vie sombre d'une femme dans la société traditionnelle alors le paratexte stigmatise le domaine d'exclusion des femmes des activités sociales. l'auteure et la protagoniste ont deux attitudes différentes dans une même situation. l'une, renonçant à son origine aristocratique, réclame ses droits d’être humain, tandis que l'autre, impuissante à diriger son destin se soumet à une mort auto-infligée. l'article présent, en comparant les deux femmes, dépeint différentes manières d'affronter une même situation tout en éclairant les différences et similitudes.

والنسیا خداگونه گی ادبیات در فرامتن داستان

والنسیا پیشترازآنکه یک اتو بیوگرافی باشد، ترجمان خداگونه گی ادبیات و داستان سلطه آن بر نویسنده است. خالق اثر، ماری دگو، تحت تاثیرهمین نیروی مستبد، هویت ادبی خویش را با نامی مردانه گره می زند تا عرصه ای برای فعالیت ادبی بیابد. در مورد آنچه که به زندگی شخصی او برمیگردد، والنسیا، نمایانگر جنبه هایی از شخصیت اوست. زن جوان، پس از تلخکامی درازدواج، به امید یافتن راهی برای تکامل شخصیت خویش، خود را به تمنیات عشقی ممنوع میسپارد، ولی در آن پناهی نمی یابد و در نهایت به زندگی خویش پایان می دهد. حوادث داستان به جریانات زندگی نگارنده اثر بی شباهت نیست و همین موضوع، این سوال را در ذهن برمی انگیزد که آیا او بازتاب شخصیت نویسنده است ؟ واگر چنین باشد، اتخاذ هویت مردانه چگونه توجیه پذیر خواهد بود؟ در حقیقت این امر میتواند بیانگر پیچیدگیهای حضورجنس لطیف دردنیای سرسخت ادبیات باشد. به عبارتی، متن، شرح تیره روزی زن درجامعه سنتی و فرامتن، زمینه ای برای طرد زن از فعالیتهای اجتماعی ست. بدین ترتیب، از نویسنده و شخصیت داستان، درموقعیتی واحد، دوعملکرد سرمیزند. یکی با چشم پوشی از خاستگاه اشرافی خویش، حقوق خود را مطالبه می کند و آن دیگری بی آنکه بتواند سرنوشت خویش را در دست بگیرد،  به مرگی خودخواسته تن میدهد. مقاله پیش رو، ضمن مقایسه شخصیت با خالق آن، طرق مختلف مواجهه با موقعیتی یکسان را به تصویر کشیده و می کوشد تا این وجوه تمایز و تشابه را روشن نماید.