بررسی میزان اثربخشی امپرازول و داکسی‌سیکلین به‌همراه محلول اریترومایسین موضعی در درمان ضایعات آکنه ولگاریس: کارآزمایی بالینی تصادفی

زمینه و هدف: به دلیل بروز عوارض و شکست درمانی تلاش جهت یافتن داروهای جدید برای بیماری آکنه ولگاریس کماکان در جریان است. امپرازول دارای اثرات آنتی باکتریال و آنتی آندروژنی بوده و می تواند درمان بالقوه آکنه ولگاریس باشد. پژوهش کنونی با هدف بررسی اثربخشی امپرازول توام با محلول اریترومایسین در مقایسه با داکسی سیکلین طراحی گردید.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، بیماران با آکنه متوسط مراجعه کننده به مرکز تحقیقات بیماری های پوست و سالک اصفهان از مرداد 1393 تا آبان 1394 به طور تصادفی تحت درمان سه ماهه امپرازول به همراه محلول اریترومایسین 4%، داکسی سیکلین به همراه محلول اریترومایسین 4%، قرارگرفتند. معیارهای ورود شامل آکنه متوسط، عدم حساسیت به مهارکننده های پمپ پروتون، نداشتن بیماری فعال کبدی و کلیوی، عدم مصرف وارفارین، فنی تویین، دیازپام، سن بالاتر از 12 سال بود. بارداری، شیردهی، سابقه حساسیت دارویی، مصرف فرآورده های موضعی (مانند رتینوییدها) و سابقه درمان سیستمیک آکنه یک ماه پیش از مطالعه، الیگومنوره، هیرسوتیسم، مصرف کنتراسپتیوهای خوراکی و بیماران با آکنه کنگولوباتا، آکنه فولمینانتو، آکنه بدن به تنهایی، معیارهای خروج بودند. پیش از شروع درمان بیماران از نظر هلیکوباکترپیلوری آزمایش شدند.یافته ها: میزان ضایعات التهابی و غیرالتهابی در هر دو گروه کاهش یافته و با سن ارتباط معکوس داشت (0/02=p). تست هلیکوباکترپیلوری با کاهش ضایعات ارتباطی نداشت. از لحاظ عوارض درمان و رضایتمندی بین دو گروه درمانی تفاوتی مشاهده نشد. درصد عوارض پوستی در گروه درمانی امپرازول و داکسی سیکلین به ترتیب 20/58% و 11/42% و عوارض غیرپوستی 2/94% و 14/28% بود.نتیجه گیری: امپرازول می تواند به عنوان یک درمان آلترناتیو موثر در درمان بیماران آکنه ولگاریس متوسط، به ویژه ضایعات غیرالتهابی مطرح گردد.