مروری بر میزان شیوع و علل مقاومت دارویی در بیماری سالک به ترکیبات آنتیموان در جوامع مختلف: مقاله مروری

لیشمانیوز جلدی یکی از بیماری های انگلی اندمیک می باشد. در حال حاضر برای درمان بیماری از ترکیبات پنج ظرفیتی آنتیموان از جمله پنتوستام و گلوکانتیم به عنوان خط اول درمان این بیماری استفاده می شود و مقاومت به این داروها به صورت یک مشکل بزرگ در آمریکا، اروپا، خاورمیانه و هند مطرح می باشد. نظر به دامنه وسیع مقاومت دارویی گزارش شده به ترکیبات انتیموان در ایران (9/4% تا 94/2%) و عدم وجود مطالعه ای جامع در این زمینه، مطالعه حاضر به منظور جهت بررسی علل بروز مقاومت به این داروها طراحی گردید. از مهمترین علل مقاومت می توان به عوامل ژنی، پروتیینی، آنزیمی، عوامل داخل سلولی اشاره نمود. همچنین مکانیسم تبدیل دارو به فرم فعال و ورود آن به داخل سلول از طریق پمپ های سلولی و مکانیسم های مقاومت مرتبط با آن نیز مورد بحث قرار می گیرد. باتوجه به اهمیت موضوع، روش های مختلف تشخیص مقاومت دارویی از جمله کشت و روش های مولکولی نیز بررسی می شود. از آن جا که مکانیسم دقیق عملکرد گلوکانتیم مشخص نمی باشد به نظر می رسد عامل اصلی مقاومت به گلوکانتیم، عوامل ژنی و پروتیینی میانجی در ورود و خروج دارو باشد. در همین راستا پیشنهاد می شود پژوهش های آتی بر مبنای بررسی مقطعی میزان شیوع عوامل ژنی موثر بر مقاومت دارویی ترکیبات آنتیموان در نواحی اندمیک لیشمانیوز جلدی در ایران همراه با تعیین نوع گونه انگل توسط روش های مولکولی مانندpolymerase chain reaction (pcr) به انجام رسد. همچنین طراحی کارآزمایی های بالینی تصادفی شده جهت بررسی جایگزین های درمانیدارویی مناسب در صورت بروز مقاومت دارویی به ترکیبات آنتیموان قابل توصیه است