تمایز مونوسیت های خون محیطی رت به سلول های سازنده انسولین تحت تاثیر عصاره پانکراسی رت در شرایط آزمایشگاهی

زمینهو هدف: سلولدرمانی یکی از روش های درمانی امیدوارکننده برای دیابت نوع 1 می باشد، مونوسیت خون محیطی دارای قابلیت تمایززدایی و دسترسی آسان در مقایسه با سلول های بنیادی می باشد،هدف از مطالعه حاضر بررسی امکان تمایز مونوسیت های خون محیطی رت به سلول های سازندهانسولین تحت تاثیر عصاره پانکراسی (دو روز بعد از 60% پانکراتومی) می باشد. روش بررسی: مونوسیت هااز خون محیطی رت جدا شده و کشت می شوند. مونوسیت ها به مدت شش روز در محیط کشت تمایززداییدر حضور m csf وil 3 و بتا مرکاپتواتانول کشت داده شدند.سلول ها تمایززدایی شده و به سلول های قابل برنامه ریزی (pcmos) تبدیل شدند. سلول های تمایززدایی شده زیر میکروسکوپ معکوسبررسی شدند. کشت سلول های حاصل ازتمایززدایی (pcmos) به مدت 15 روز در محیط کشت rpmi حاوی عصاره پانکراسی، گلوکز و10% fbs ادامه پیدا می نمود و هر سه روز محیط کشت تعویض می شد. غلظت انسولین و پپتید c ترشح شده مورد سنجش رادیوایمونواسیقرار گرفت. تولید انسولین این سلول ها با رنگ دیتیزون (dtz) که به طور اختصاصی انسولینرا رنگ می کند مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: سلول هاییکه در محیط حاوی عصاره پانکراسی کشت شدند به طور معنی داری قادر به تولید و ترشح انسولینو پپتید c بودند (05/0>p). رنگ آمیزیاختصاصی با دیتیزون (dtz) نیز تولید انسولین توسط این سلول ها را تایید کرد. نتیجه گیری: براساس نتایج به دست آمده می توان نتیجه گرفت که مونوسیت هایخون محیطی رت تحت درمان عصاره پانکراسی توانایی تمایز به سلول های سازنده انسولین رادارند که می تواند گامی در جهت سلول درمانی دیابت باشد.