بررسی سطح سرمی و ادراری سیستاتین C و ارتباط آن‌ها با مقیاس سنجش میزان ناتوانی بیماران مبتلا به اسکلروز متعدد

زمینهو هدف: تشخیصبیماری اسکلروز متعدد به عنوان یک بیماری شایع و عامل اصلی ناتوانی‌های ناشی از مشکلاتعصبی در بالغین جوان، به خصوص در ابتدای سیر آن، به خاطر کمبود بیومارکر تشخیصی مناسبدشوار می‌باشد. ‌هدف از انجام این مطالعه بررسی سطح بیومارکر سیستاتین c در نمونه‌های سرم و ادرار بیماران مبتلا به اسکلروزمتعدد و مقایسه آن‌ها با افراد سالم و همچنین بررسی ارتباط آن‌ها با مقیاس سنجش میزانناتوانی expanded disability status scale (edss)‌ بیماران می‌باشد. روش‌بررسی: 54 بیمارمبتلا به اسکلروز متعدد (11 مرد و 43 زن با میانگین سنی 37/8±18/32 سال) بر طبق معیارهای مک‌دونالد به عنوان گروه موردو 24 نفر فرد سالم (هفت مرد و 17 زن با میانگین سنی 07/10±31/34سال) به عنوان گروه شاهد وارد مطالعه گردیدند. نمونه‌های خون و ادرار به روش صحیح ازهر دو گروه گرفته شد و سطح سیستاتین c در آن‌ها اندازه‌گیری گردید. یافته‌ها: میانگین غلظت سرمی سیستاتین c (mg/lit) در گروه مورد و شاهد به ترتیب mg/lit01/0±90/0و mg/lit02/0±89/0بود (84/0p=). میانگین غلظت ادراری سیستاتین c به ترتیب mg/lit91/1±37/25و mg/lit54/2±11/21 بود(18/0p=). غلظتسرمی و ادراری سیستاتین c در بیماران با 5/2≥edss به ترتیب mg/lit01/0±90/0و mg/lit33/2±11/25 و دربیماران 5/2edss> به ترتیب 03/0±90/0 و 84/2±30/26 بود که بین غلظت‌های سرمی (80/0p=) و ادراری(74/0p=) با edss بیماران رابطه معنی‌داری وجود نداشت. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که سیستاتین c سرمی و ادراری نمی‌تواند به عنوان یک بیومارکر در تشخیص و از طرفی در تعیینشدت بیماری مفید باشد.