نقش وسایل حفاظت‌کننده رکتوم در پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال: یک مقاله مروری

پرتودرمانی کمکی یا نجات‌دهنده می‌تواند عود بیوشیمیایی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال را کنترل کند و خطر ابتلا به متاستازهای دوردست را کاهش دهد. افزایش دوز پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال می‌تواند منجر به بهبود بقا بدون عود بیوشیمایی شود. در دهه‌های اخیر، علیرغم پیشرفت‌های ایجاده شده در پرتودرمانی، به‌علت نزدیکی آناتومیکی پروستات یا بستر پروستات با رکتوم، سمیّت و عوارض رکتومی ناشی از پرتودرمانی مهمترین فاکتور محدودکننده افزایش دوز می‌باشند. از این‌رو، چندین وسایل حفاظت‌کننده رکتومی شامل بالون‌های داخل رکتومی، مواد جداکننده پروستات از رکتوم همانند هیدروژل spaceoar و پروب دور کننده رکتوم برای افزایش فاصله بین پروستات و رکتوم ساخته شده‌اند تا دوز دریافتی رکتوم و عوارض رکتوم را کاهش دهند. در دهه‌ی اخیر مطالعات متعددی این وسایل را در پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال بکار گرفتند. بنابراین هدف از این مطالعه مروری غیرنظامند ارزیابی اثر وسایل حفاظت‌کننده رکتومی بر پارامترهای دوزحجم رکتوم و آنوس، عوارض رکتومی ناشی از پرتودرمانی و همچنین حرکت بستر پروستات در پرتودرمانی پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال می‌باشد. نتایج نشان می‌دهد که اگرچه بالون‌های داخل رکتومی می‌توانند منجر به پایداری در موقعیت حجم هدف شوند، اما دوز دریافتی رکتوم، به‌ویژه قسمت قدامی رکتوم را کاهش نمی‌دهند. پروب دورکننده رکتوم و هیدروژل spaceoar می‌توانند دوز دریافتی رکتوم را کاهش دهند اما مطالعات بیشتری برای بررسی کارآیی این وسایل در کاهش عوارض رکتومی ناشی از پرتودرمانی پس از پروستاتکتومی رادیکال لازم می‌باشد.

the role of rectal sparing devices in post-prostatectomy radiotherapy: a review article

adjuvant or salvage radiotherapy can control biochemical relapse after radicalprostatectomy and reduce the risk of distant metastases. dose-escalated radiotherapyafter radical prostatectomy can lead to improved biochemical relapse-free survival.over the last decades, despite the technological advancements in prostate radiotherapy,radiation-induced rectal toxicity is still the main limiting factor for dose escalationowing to the anatomical proximity of the prostate gland to the rectum. to this end,several rectal sparing devices, including endorectal balloons (erbs), prostate-rectumspacers (e.g. spaceoar hydrogel), and rectal retractor have been explored to increasethe distance between the prostate and the rectum to reduce rectal radiation doses andtoxicities. over the last decade, several studies applied these devices during postprostatectomyradiotherapy setting. therefore, the purpose of this review is to evaluatethe impact of rectal sparing devices on dose-volume parameters of anorectal, radiationinducedrectal toxicity, and prostate bed motion during post-prostatectomyradiotherapy. the results showed that although using erbs can lead to stability in thetarget volume position, it cannot reduce rectal radiation doses, in particular dose to theanterior rectal wall. the application of erbs can reduce the received dose of the analwall and increase the geometric reproducibility of the clinical target volume (ctv)position. however, the role of erbs in reducing the received dose of the rectal wall isstill controversial, which can be associated with the displacement of the anterior rectalwall towards the prostate bed (high radiation dose area). the use of spaceoarhydrogel can significantly increase the distance between the rectum and the prostatebed and ultimately reduce the dose received by the rectal wall. also, the use of rectalretractor remarkably reduces rectal radiation doses. the dosimetric and clinical resultsof the use of spaceoar hydrogel and rectal retractor are very promising, and thesedevices can be used for patients after the necessary evaluations by radiation oncologistin post-prostatectomy radiotherapy. however, further studies will be required toelucidate the efficacy of spaceoar hydrogel and rectal retractor in reducingradiotherapy-induced rectal toxicity following post-prostatectomy radiotherapy.