بررسی عوارض مصرف اندانسترون در بارداری: یک بررسی توصیفی گروه موردی

زمینه و هدف: اندانسترون (ondansetron) آنتاگونیست گیرنده پنج هیدروکسی تریپتامین و داروی موثر ضد استفراغ در بیماران کموتراپی؛ دوره پس از جراحی و همچنین تهوع و استفراغ بارداری می باشد. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی بروز عوارض جنینی در مادران مصرف کننده این دارو انجام شده است. روش بررسی: در یک مطالعه توصیفی گروه بیماران (case-series study) 22 خانم بارداری که از اردیبهشت 1385 تا شهریور 1392 با شکایت از تهوع و استفراغ تکرار شونده در بیمارستان مهدیه تهران بستری شده بودند، به دلیل عدم پاسخ به درمان های رایج تحت درمان با اندانسترون mg 4 خوراکی سه بار در روز قرار گرفتند. پس از ختم بارداری فاکتورهای مربوط به نوزاد شامل سن زمان تولد، مرگ داخل رحمی، وزن زمان تولد، آپگار نوزاد، نیاز به بستری در nicu و وجود آنومالی ثبت شد. یافته ها: بیماران شرکت کننده در این مطالعه از نظر سنی از 20 تا 42 سال (28/22 ±5/08 سال) بوده در موارد بررسی دو مورد سقط (9%)، دو مورد بارداری دوقلویی (9%) بود. اندانسترون در 15 (68/1%) بیمار در متوسط سن حاملگی 9 هفته یعنی دوران اندام زایی (organogenesis) آغاز شد و در 8 (36/3%) بیمار تا سه ماهه سوم بارداری مصرف شد. در بررسی های اولیه 100% بیماران کتونوری، 15 (68/2%) هیپوکالمی ( meq/l 3/5 > k+ level ) سه مورد (13/6%) هیپرتیروییدی و پنج مورد (22/7%) اختلالات عملکرد کبدی داشتند. در سه مورد (13/6%) کشت ادراری مثبت بود. آپگار دقیقه اول و پنجم نوزادان 9 و 10 و متوسط وزن زمان تولد g 3110 بود و آنومالی مشاهده نشد. نتیجه گیری: مصرف اندانسترون طی بارداری همراه با بروز عوارض تراتوژن نمی باشد بنابراین به عنوان خط دوم درمان در ویار بارداری قابل تجویز می باشد.

Evaluation of side effects of ondansetron in pregnancy: a descriptive case-series study

Background: Ondansetron is a 5hydroxytryptamine receptor antagonist which is a highly effective antiemetic for postoperative and chemotherapy induced nausea and vomiting. It is an offlabel drug to treat nausea and vomiting of pregnancy but available data about its safety is limited. In this study our purpose was to evaluate neonatal outcomes in women who received this treatment. Methods: This study is a descriptive retrospective case series study, included 22 pregnant women who treated with ondansetron due to repeated nausea and vomiting unresponsive to our center's protocol, at Mahdiyeh Hospital, Tehran, Iran from May 2006 to September 2014. We investigated neonatal factors including: gestational age at birth, stillbirth, neonatal birth weight, apgar score, need to NICU admission and major birth defects. Results: The outcomes of 22 pregnancies and 22 newborns are presented here. We had two twin pregnancies and two abortions. Ondansetron was initiated in 18 cases (72%) on average gestational age of 9 weeks, during organogenesis. In 8 cases (32%) ondansetron continued till third trimester of pregnancy. In primary evaluation, all the patients had ketonuria, 15 cases (60%) had hypokalmia (K< 3.5), 3 cases (12%) had abnormal TSH that all of them were hyperthyroidism and 5 cases (20%) had abnormal liver function test (LFT) Three patients (12%) had positive urine culture, one patient had hypercalcemia and one patient who was known a case of hypocalcemia had low serum calcium. The mean time of admission due to hyperemesis gravidarum (HG) was 5 days (210 sd=1.92). In this study we had only one preterm birth and the mean neonatal birth weight was 3110 gram, one newborn was low birth weight due to preterm birth. Finally none of newborns had low apgar score, no one needed to NICU admission and no congenital anomaly was seen in neonates. Conclusion: Ondansetron taken during pregnancy was not associated with increased risk of adverse fetal outcomes.