اثرات وابسته به دوز سولفیدهیدروژن بر آسیب حاد کلیوی ناشی از ایسکمی-پرفیوژن مجدد کلیه در موش صحرایی

زمینه و هدف: آسیب حاد ناشی از ایسکمیپرفیوژن مجدد در کلیه یک پدیده شایع کلینیکی است. سولفیدهیدروژن به عنوان مدیاتور درون ساز باعث بهبود آسیب ایسکمی-پرفیوژن مجدد می شود. این ماده در دوزهای متفاوت اثرات متضادی دارد. این مطالعه اثر دوزهای مختلف آن را بر آسیب ناشی از ایسکمی-پرفیوژن مجدد کلیه بررسی می کند.روش بررسی: پژوهش کنونی از نوع مطالعه تجربی در حیوانات است و در فروردین 1393 در دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام گردید. رت های نر نژاد ویستار در پنج گروه دسته بندی شدند. در گروه شم ایسکمی القا نشد. در گروه ایسکمی-پرفیوژن مجدد 55 دقیقه ایسکمی در پدیکل هر دو کلیه و سپس 24 ساعت پرفیوژن مجدد القا شد. در سه گروه درمان، دهنده سولفیدهیدروژن به میزان 50، 75، μmol/kg 125 به صورت داخل صفاقی 10 دقیقه پیش از ایسکمی و بلافاصله در شروع پرفیوژن مجدد تزریق شد. در انتهای 24 ساعت پرفیوژن مجدد، پلاسما جهت بررسی عملکرد کلیه جمع آوری شد.یافته ها: میزان نیتروژن اوره خون و کراتینین پلاسما در گروه ایسکمیپرفیوژن مجدد نسبت به گروه شم افزایش یافت. سولفید هیدروژن سدیم در دوزهای 50 و μmol 75 باعث کاهش نیتروژن اوره خون و کراتینین و بهبود عملکرد کلیه شد اما در دوز μmol سبب افزایش نیتروژن اوره خون و کراتینین پلاسما و آسیب بیشتر کلیوی نسبت به گروه ایسکمی-پرفیوژن مجدد شد.نتیجه گیری: سولفیدهیدروژن در دوزهای کمتر باعث بهبود عملکرد کلیه و در دوزهای بالاتر اثرات تخریبی دارد. بنابراین تعیین میزان دوز درمانی سولفیدهیدروژن در جلوگیری از آسیب ناشی از ایسکمی-پرفیوژن مجدد کلیه از اهمیت زیادی برخوردار است.