مرگ ناگهانی قلبی در ورزشکاران و راهبردهای پیشگیری از آن: مقاله مروری

مرگ ناگهانی قلبی در ورزش رویدادی نادر، ولی تاسف بار است و توجه رسانه ها و عموم را به خود جلب می کند. ورزش در افراد مبتلا به بیماری قلبی به عنوان ماشه ای برای مرگ ناگهانی قلبی عمل می کند. خطر مرگ ناگهانی در ورزشکاران جوان مبتلا به بیماری قلبیعروقی 2/5 برابر بیشتر از افراد غیر ورزشکار است. بیش از 90% از موارد مرگ ناگهانی قلبی در حین جلسه تمرین یا مسابقه، یا بلافاصله پس از آن اتفاق می افتند. میزان بروز مرگ ناگهانی قلبی در هر جمعیتی از جمله ورزشکاران بسته به عوامل متعددی مانند جنس، سن، نژاد، ملیت، روش های غربالگری تشخیصی و اقدامات پیشگیری از مرگ ناگهانی متفاوت است. همچنین میزان بروز مرگ ناگهانی به تعریف مورد استفاده و چگونگی انجام تشخیص بستگی دارد. اختلالات متفاوت قلبی عروقی ممکن است به مرگ ورزشکاران جوان منتهی شوند و کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک، ناهنجاری های مادرزادی عروق کرونر، دیسپلازی آریتموژنیک بطن راست و پارگی آئورت از جمله شایع ترین علل آن هستند. از آنجا که ایست قلبی ناگهانی در ورزش ها جز در موارد معدودی، غیر قابل برگشت است، اتخاذ راهبردهای ملی مناسب برای کاهش بار مرگ ناگهانی در ورزشکاران جوان لازم است. به نظر می رسد دو راهبرد اصلی برای نیل به این هدف وجود دارد: الف پیشگیری اولیه با استفاده از ارزیابی هدفمند پیش از ورزش. این ارزیابی ها باید بر مبنای استانداردهای ملی و پذیرفته شده عمومی استوار بوده و توسط متخصصان مجرب انجام شوند. ب تدوین پروتکل های مبتنی بر شواهد و روزآمد برای انجام زودرس و موثر احیای قلبی ریوی، حضور کادر پزشکی مجهز در تمامی رویدادهای ورزشی و گنجاندن آموزش احیای قلبی ریوی در تمامی دوره های تربیت مربی.