اثر تیماری فاکتور مشتق از سلول های استرومایی 1 بر میزان لانه گزینی سلول های بنیادی مزانشیمی بندناف در موش های صحرایی دیابتی نوع 1 القایی با استرپتوزوتوسین

زمینه. لانه گزینی سلول های بنیادی، یکی از چالش های اصلی در سلول درمانی است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر تیمار سلول های بنیادی مزانشیمی بند ناف (ucmscs) با فاکتور مشتق از سلول های استرومایی 1 (sdf-1α) بر افزایش لانه گزینی سلول ها در پانکراس، در مدل حیوانی دیابت نوع 1 انجام شد. روش کار. در این مطالعه از 12 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار استفاده شد. دیابت نوع 1 با تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین (50 میلی گرم بر کیلوگرم) القا شد. سلول های ucmscs با روش های مکانیکی استخراج و با فلوسیتومتری (cd34، cd90، cd73، cd45) شناسایی شدند. پس از تیمار ucmscs با sdf-1α، میزان زنده مانی سلولی با آزمون mtt بررسی شد. در روز دهم پس از تزریق استرپتوزوتوسین، ucmscs وucmscs+ sdf-1α با دوز 1×10^6 به صورت وریدی تزریق شدند. 48 ساعت پس از پیوند سلولی، نمونه هایی از بافت های پانکراس، کبد، ریه و طحال گرفته شد و در میزان لانه گزینی سلول ها با فلوسایتومتری و میکروسکوپ فلورسنت ارزیابی شد. یافته ها. سلول ها شکل دوکی و بیان بالای cd90 و cd73 و بیان پایین cd34 و cd45 را نشان دادند. تیمار با sdf-1α باعث افزایش زنده مانی ucmscs شد (0/01>p) سلول های تیمار شده نسبت به سلول های بدون تیمار، توانایی بیشتری در لانه گزینی به بافت پانکراس داشتند (0/001>p) همچنین لانه گزینی به بافت های غیر هدف در گروه تیمار شده کاهش یافت. نتیجه گیری. نتایج نشان داد تیمار با sdf-1α سبب افزایش چشمگیر زنده مانی ucmscs و لانه گزینی آنها در پانکراس می شود. پیامدهای عملی. تاثیرات مثبت sdf-1α بر زنده مانی، مهاجرت و لانه گزینی سلولی نشان دهنده ی پتانسیل کاربردی آن در سلول درمانی است. این یافته ها می تواند زمینه ساز مطالعات گسترده تر و استفاده بالینی از این فاکتور در آینده باشد

effect of sdf-1α pretreatment on the homing rate of umbilical cord mesenchymal stem cells in streptozotocin-induced type 1 diabetic rats

background. stem cell homing to damaged tissues is among the main barriers to stem cell therapy. the current study was conducted to investigate whether preconditioning umbilical cord mesenchymal stem cells (ucmscs) with stromal cells-derived factor 1α (sdf-1α) could enhance their homing to the pancreas in type 1 diabetes or not. methods. a total of 12 male wistar rats were used in this study. type 1 diabetes was induced by intraperitoneal injection of 50 mg/kg of streptozotocin (stz). the ucmscs were extracted by mechanical method and their identification was performed by flow cytometry for cd73+, cd90+, cd34-, and cd45- factors. ucmscs were pretreated with sdf-1, and cell viability was checked with mtt test. ucmscs and ucmscs + sdf1α at a dose of 1×106 cells were injected intravenously 10 days after stz injection. the samples were taken from their pancreas, liver, lung, and spleen tissue 48 hours after transplantation. finally, the homing of ucmscs was tested by flow cytometry and fluorescence microscope. results. spindle morphology and high expression of cd73 and cd90 were observed while cd34 and cd45 expression did not happen. sdf-1 cell pretreatment increased the survival of ucmscs (p<0.01). ucmscs+sdf-1α had a higher ability of homing into the pancreas when compared to the ucmscs group (p<0.001). moreover, homing in non-target tissues decreased by sdf-1α preconditioning. conclusion. the findings of the present study showed that sdf-1α preconditioning caused a significant increase in the survival and homing of ucmscs into the pancreas. practical implications. the survival, migration, and homing induced by sdf-1α factor indicate positive and practical effects of cell therapy, which can be used in clinical studies by designing more extensive studies using sdf-1α.