ارزیابی اثرات ضد توموری اکوویروس به همراه دوکسوروبیسین در مدل موش سرطان پستان

زمینه. سرطان پستان به عنوان شایع ترین بدخیمی و اصلی ترین علت مرگ ومیر ناشی از بدخیمی ها در میان زنان در جهان شناخته شده است. درمان های رایج برای این بیماری شامل پرتودرمانی، جراحی و شیمی درمانی است. دوکسوروبیسین در حال حاضر به عنوان موثرترین داروی شیمی درمانی برای درمان سرطان پستان به کار گرفته می شود. با این حال، عوارض جانبی ناشی از این روش های درمانی، پژوهشگران را به سمت جستجوی روش های جایگزین مانند استفاده از ویروس های انکولیتیک یا درمان های ترکیبی سوق داده است. هدف از این مطالعه ارزیابی اثرات ضد توموری اکوویروس به همراه دوکسوروبیسین در مدل موشی سرطان پستان می باشد. روش کار. بعد از القای مدل سرطان پستان، موش ها به طور تصادفی به 4 گروه مساوی تقسیم بندی شدند و دو بار به فاصله یک هفته تحت درمان با دوکسوروبیسین با و بدون اکوویروس قرار گرفتند. سپس، حجم تومور، میزان بقا، میزان تولید سایتوکاین های ifn-γ، il-10، il-4 و tgf-β، میزان تولید نیتریک اکساید و آزادسازی لاکتات دهیدروژناز توسط سلول های طحالی اندازه گیری شد. یافته ها. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که حجم تومور، سطح تولید سایتوکاین های il-4، il-10 و tgf-β در موش های دریافت کننده دوکسوروبیسین به همراه اکوویروس (درمان ترکیبی) در مقایسه با گروه های دریافت کننده تک عاملی و کنترل کاهش معناداری را نشان داد. همچنین، میزان بقا، سطح تولید سایتوکاین ifn-γ، تولید نیتریک اکساید و لاکتات دهیدروژناز در گروه درمان ترکیبی افزایش معناداری نسبت به سایر گروه های درمانی و کنترل داشت. نتیجه گیری. با توجه به نتایج مطالعه حاضر به نظر می رسد استفاده از اکوویروس به عنوان مکمل به همراه داروی شیمی درمانی دوکسوربیسین می تواند اثرگذاری آن را افزایش دهد و این امر نیازمند انجام مطالعات کارآزمایی بالینی می باشد. پیامدهای عملی. نتایج این مطالعه نشان می دهد که ترکیب اکوویروس با دوکسوربیسین می تواند به عنوان یک استراتژی درمانی جدید در درمان سرطان مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، پیشنهاد می شود که محققان و پزشکان به طراحی و اجرای کارآزمایی های بالینی بپردازند تا اثرات این ترکیب را در بیماران مبتلا به سرطان ارزیابی کنند. این کارآزمایی ها می توانند به شناسایی دوزهای بهینه، ارزیابی ایمنی و بررسی تاثیرات جانبی احتمالی کمک کنند و در نهایت به توسعه پروتکل های درمانی موثرتر برای بیماران منجر شوند.

evaluation of the antitumor effects of echovirus in combination with doxorubicin in a mouse model of breast cancer

background. breast cancer is the most common type of cancer and a leading cause of cancer-related death among women globally. standard treatments for this disease include radiation therapy, surgery, and chemotherapy. doxorubicin is currently the most effective chemotherapy drug for breast cancer. however, the side effects of these treatments have prompted researchers to explore alternative methods such as the use of oncolytic viruses or combination therapies. this study aimed to assess the anti-tumor effects of echovirus and doxorubicin use in a mouse model of breast cancer. methods. after inducing breast cancer, the mice were randomly divided into 4 equal groups. then, the mice were treated twice with a one-week interval using doxorubicin with and without echovirus. the measurements included tumor volume, survival rate, interferon-gamma (ifn-γ), interleukin (il)-10, il-4, and transforming growth factor beta (tgf-β) production rate, nitric oxide (no) production rate, and lactate dehydrogenase (ldh) release by splenocytes. results. in the present study, it was found that the tumor volume as well as the production levels of il-4, il-10, and tgf-β cytokines decreased significantly in mice treated with a combination of doxorubicin and echovirus, compared to groups treated with single agents or the control group. additionally, the survival rate, ifn-γ cytokine production, as well as the production of no and ldh, significantly increased in the group receiving the combined treatment compared to the other treatment and control groups. conclusion. according to the findings of this study, combining doxorubicin with echovirus may enhance its effectiveness, necessitating clinical trial studies. practical implications. the results of this study indicate that the combination of echovirus with doxorubicin could be utilized as a new therapeutic strategy in cancer treatment. therefore, it is recommended that researchers and physicians engage in the design and implementation of clinical trials to evaluate the effects of this combination in cancer patients. these trials can help identify optimal dosages, assess safety, and investigate potential side effects, ultimately leading to the development of more effective treatment protocols for patients.