پویاسازی سالمندی: راهکارهای سیاستی مبتنی بر شواهد برای افزایش تحرک سالمندان

با افزایش سریع جمعیت سالمند در ایران و شیوع زیاد، کم‌ تحرکی در این گروه سنی، نیاز به سیاست‌ها و برنامه های کاربردی برای ارتقای فعالیت بدنی بیش از پیش احساس می‌شود. در این خصوص، مطالعه‌ی مداخله‌ای با طراحی یک برنامه‌ی آموزشی مبتنی بر نظریه‌ی شناختی اجتماعی در شهر اصفهان نشان داد که مداخلات ساختاریافته می‌توانند به طور معنی‌داری رفتار سالمندان را تغییر دهند. این برنامه که طی 6 جلسه آموزشی اجرا شد، با تمرکز بر تقویت خودکارآمدی، حمایت اجتماعی، انتظارات و ارزش پیامد، موفق به افزایش معنادار میانگین فعالیت بدنی در گروه مداخله گردید. با توجه به این که خودکارآمدی و حمایت اجتماعی نقش کلیدی در موفقیت برنامه داشته‌اند، هزینه‌های اجرایی برنامه‌‌ها در مقایسه با صرفه‌جویی در هزینه‌های درمانی ناشی از کاهش بیماری‌های مرتبط با کم‌تحرکی کاملاً توجیه‌پذیر است. بر این مبنا راهبردهای سیاستی پیشنهاد شد: از جمله این که برای اجرای گسترده‌ی این برنامه، ادغام آن در نظام سلامت اولیه به عنوان گزینه نخست پیشنهاد می‌شود که می‌تواند با استفاده از ساختار موجود مراکز بهداشتی، پوشش وسیعی داشته باشد. توسعه‌ی همکاری‌های بین‌بخشی با سازمان‌هایی مانند شهرداری و بهزیستی به عنوان مکمل این برنامه می‌تواند از امکانات و فضاهای موجود برای فعالیت بدنی بهره ببرد. همچنین توانمندسازی خانواده‌ها به عنوان حامیان اصلی سالمندان می‌تواند تداوم مشارکت آنان را تضمین کند. اجرای موفق این برنامه علاوه بر بهبود کیفیت زندگی سالمندان، سالانه می‌تواند از بسیاری از بیماری‌های مرتبط با کم‌تحرکی پیشگیری کرده و بار اقتصادی نظام سلامت را کاهش دهد. این سند با ارائه‌ی راهکارهای عملیاتی، چارچوب مناسبی برای سیاستگذاران حوزه‌ی سالمندی فراهم می‌آورد تا با بهره‌گیری از آن، گام‌های موثری جهت دستیابی به سالمندی فعال و سالم بردارند.

aging mobilization: evidence-based policy strategies for increasing mobility among the elderly

with the rapid increase in the elderly population in iran and the high prevalence of physical inactivity in this age group, there is an urgent need for policies and programs to promote physical activity. an intervention study implementing an educational program based on social cognitive theory in isfahan city showed that structured interventions can significantly change the behavior of the elderly. this program, which was implemented over 6 training sessions, focused on strengthening self-efficacy, social support, expectations, and outcome value, and succeeded in significantly increasing the average physical activity in the intervention group. given the key roles of self-efficacy and social support in the program’s success, implementation costs are highly cost-effective compared to savings in medical costs from reduced inactivity-related diseases. based on this, policy strategies were proposed. among other things, for the widespread implementation of this program, its integration into the primary health care system is proposed as the first option, which can achieve wide coverage by using the existing structure of health centers. developing inter-sectoral cooperation with organizations such as the municipality and the welfare organization as a complement to this program can take advantage of the existing facilities and spaces for physical activity. also, empowering families as the main supporters of the elderly can ensure their continued participation. in addition to improving the quality of life of the elderly, the successful implementation of this program will prevent many diseases related to inactivity annually and reduce the economic burden on the health system. by providing operational solutions, this document provides an appropriate framework for policymakers in the field of aging to take effective steps to achieve active and healthy aging.