تهیه‌ی فرم ژل ماسک گلوکانتیم و ارزیابی اثرات بالینی آن در انسان

مقدمه: یکی از مشکلات بی‌حرکتی، ایجاد ترمبوز وریدهای عمقی، به خصوص در اندام تحتانی است. جراحی‌های بزرگ به ویژه جراحی‌های اورتوپدی زمینه‌ساز چنین عوارضی هستند. هدف این مطالعه، مقایسه‌ی اثربخشی تجویز هپارین با انوکساپارین جهت معرفی روش پیشگیری مناسب‌تر بود.روش‌ها: در یک مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی آینده‌نگر تصادفی 120 بیمار که تحت عمل جراحی بر روی مفصل هیپ قرار گرفته بودند، وارد مطالعه و به سه گروه زیر تقسیم شدند. یک گروه تحت درمان با هپارین با دوز 5000 واحد هر 8 ساعت، گروه دوم تحت درمان با انوکساپارین با دوز 40 میلی‌گرم روزانه به مدت 10 روز و گروه سوم تحت درمان با انوکساپارین با دوز 40 میلی‌گرم روزانه به مدت 20 روز قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss نسخه‌ی 18 و آزمون‌های آماری 2χ و anova تجزیه و تحلیل گردید و میزان 05/0 > p معنی‌دار در نظر گرفته شد.یافته‌ها: شیوع ترومبوز ورید‌های عمقی بعد از عمل تعویض مفصل هیپ با تجویز انوکساپارین به مدت 20 روز نسبت به تجویز هپارین کاهش می‌یابد. همچنین تجویز انوکساپارین به مدت 20 روز نسبت به تجویز آن به مدت 10 روز از شیوع آمبولی ریوی بعد از این عمل می‌کاهد، اما بین تجویز هپارین و انوکساپارین در کاهش شیوع آمبولی ریوی و وقوع مرگ بعد از عمل تفاوتی وجود نداشته است.نتیجه‌گیری: تجویز انوکساپارین در پیشگیری از ترومبوز وریدی و آمبولی ریوی بر هپارین برتری دارد.