بررسی پیامد دراز مدت افزودن دوز پایین داکلیزوماب به پروتکل استاندارد در کاهش رد پیوند در بیماران گیرنده پیوند کلیه

مقدمه: داکلیزوماب (daclizumab) یک آنتی‌بادی منو کلونال علیه انترلوکین 2 است. مطالعات متعددی اثربخشی این دارو را در پیوند کلیه هم با دوز معمول توصیه شده و هم دوز محدود نشان داده‌اند. تحقیق حاضر، گزارش سه و پنج ساله یک مطالعه آینده‌نگر است که ایمنی و کارایی دوز محدود داکلیزوماب را در مقایسه با عدم مصرف آن در رژیم القای سرکوب ایمنی در بیماران گیرنده پیوند کلیه بررسی نموده است. روش: این مطالعه روی 140 نفر از بیمارانی که در سال‌های 1385 و 1386 جهت انجام پیوند کلیه از دهنده زنده در بخش پیوند کلیه بیمارستان افضلی‌پور کرمان بستری شدند، انجام شد. بیماران به ‌طور تصادفی به دو گروه 70 نفری مورد و شاهد تقسیم شدند. گروه شاهد، داروهای سیکلوسپورین، مایکوفنولات موفتیل و پردنیزولون دریافت کردند. گروه مورد علاوه بر این داروها، دوز پایین داکلیزوماب (mg.kg 1 در روز صفر و 14 بعد از عمل) را نیز دریافت کردند. این بیماران طی 5 سال از نظر عملکرد کلیه پیوندی و نیز عوارض درمان پیگیری شدند. یافته‌ها: پس از سه سال، 58 بیمار در گروه مورد و 61 بیمار در گروه شاهد در مطالعه باقی ماندند. میزان عملکرد کلیه پیوندی که بر اساس gfr (glomerular filtration rate) سنجیده شد، پس از سه و پنج سال بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت. میزان ابتلا به سپسیس بین دو گروه برابر بود. اگرچه ابتلا به زونا در 6 ماه اول پس از پیوند در گروه مورد به ‌طور معنی‌داری بالا بود (04.0 = p). نتیجه‌گیری: دراین مطالعه، دوز پایین داکلیزوماب اثری بر بقای طولانی مدت کلیه پیوندی و بیمار نداشت. در بیماران دریافت‌کننده دوز پایین داکلیزوماب در این مطالعه، شانس سپسیس افزایش نیافت؛ اما این دارو، سبب افزایش عفونت پوستی هرپس زوستر شد.