مقایسه اثرمهارکنندگی عصاره چای سبز و دارچین بر فیبری شدن لیزوزیم سفیده تخم مرغ

مقدمه: تعداد زیادی از بیماری‌های تحلیل برنده سیستم عصبی از جمله آلزایمر، پارکینسون و هانتینگتن در اثر رسوب تجمعات پروتئینی تحت عنوان رسوبات آمیلوئیدی بوقوع می‌پیوندند. در حال حاضر هیچ روش درمانی موثری برای درمان این بیماری‌ها وجود ندارد. یکی از روش‌های درمانی مهم برای جلوگیری از بروز این بیماری‌ها استفاده از گیاهان دارویی می‌باشد. در مطالعه حاضر فعالیت مهاری عصاره پوست دارچین (cinnamomum zeylanicum nees) و برگ چای سبز (camellia sinensis l) روی روند فیبری شدن لیزوزیم سفیده تخم مرغ مورد مطالعه قرار گرفته است. روش: در این مطالعه تجربی، برای القای آمیلوئید در این پروتئین از ph اسیدی و دمای بالا استفاده شد. 2 میلی‌گرم لیزوزیم، در یک میلی‌لیتر بافر 50 میلی‌مولار گلیسین با 5.2= ph در دمای 57 درجه، در یک مدت مشخص قرار داده شد. برای اثبات تشکیل فیبرهای آمیلوئیدی از تکنیک‌هایی مثل شدت فلورسانس تیوفلاوین t و عکسبرداری میکروسکوپ نیروی اتمی استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون آماری تی مستقل و با نرم‌افزار spss.16 انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که در غیاب عصاره پوست دارچین و برگ چای سبز بعد از 24 ساعت الیگومرهای محلول ایجاد و بعد از 48 ساعت فیبرهای بالغ حاصل می شود. در اثر انکوباسیون hewl در شرایط بالا با غلظت‌های مختلف عصاره دارچین و چای سبز در دامنه1- 1.0 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر تشکیل فیبرهای آمیلوئیدی به‌صورت وابسته به غلظت مهار گردید ولی عصاره چای سبز مهار کننده موثرتری بود (025.0p=). همچنین نتایج نشان داد که بر عکس عصاره دارچین، چای سبز می‌تواند فرم جزئی باز شده پروتئین را به فرم طبیعی تبدیل و روی همه مراحل تشکیل تجمعات آمیلوئیدی تا ثیر بگذارد . نتیجه‌گیری‌: با توجه به این مشاهدات به نظر می رسد پلی فنل های موجود در عصاره دارچین و چای سبز هر دو قادرند به طور مستقیم مانع تشکیل هسته های اولیه آمیلوئید شده و درنتیجه رشد و بلوغ فیبرهای آمیلوئیدی را مهار کنند ولی چای سبز احتمالاً به دلیل نوع ساختار شیمیایی موجود در عصاره‌اش قادر است با کار آیی بهتر مانع رشد و بلوغ فیبرهای آمیلوئیدی گردد.