بررسی کارایی والپروات سدیم بر جبران افزایش سطح هیپوکمپی فاکتورهای kb-nf ،s100b و gfap در پی دیابت القاء شده با آلوکسان

زمینه و هدف: آسیب اعصاب محیطی و مرکزی در پی دیابت مزمن با قند خون کنترل نشده رخ می دهد. اثرات مثبت والپروات سدیم در بیماری های تخریبی اعصاب نشان داده شده و با تغییر بیان یکسری از ژن ها اثرات محافظت نورنی و ترمیم آسیب نورونی دارد. در مطالعه حاضر کارایی یک دوره مصرف والپروات سدیم در جبران تغییر میزان هیپوکمپی فاکتورهای nfkb، ap1، s100b و gfap ناشی از دیابت را بررسی کرده ایم. روش بررسی : در این مطالعه تجربی 24 سر موش نر بالغ c57b15/j استفاده شد. مدل دیابت با تزریق آلوکسان (mg/kg; i.p 150) ایجاد شد. والپروات سدیم با دوز (mg/kg; i.p. 100) هر 72 ساعت یک بار به مدت دو ماه به حیوانات تزریق شد. قند خون ناشتا با خون گیری از ورید دمی در ابتدا و انتهای آزمایش ها اندازه گیری شد. سپس حیوانات کشته و هیپوکمپ استخراج و آماده سازی برای اندازه گیری فاکتورهای بیوشیمیایی توسط کیت های elisa انجام شد.یافته ها: افزایش قند خون ناشی از القاء دیابت توسط آلوکسان به دنبال دوره دوماهه تجویز والپروات به صورت معناداری کاهش یافت (0.05>p). همچنین تجویز مزمن والپروات در حیوانات دیابتی به صورت معناداری افزایش ایجادشده در میزان هیپوکمپی فاکتورهای nfkb، gfap و s100b را جبران کرد. (0.05>p).نتیجه گیری: به نظر می رسد والپروات سدیم می تواند پیامدهای دیابت بر تغییر فاکتورهای بیوشیمیایی شاخص آسیب سلولی را در هیپوکمپ جبران کند و احتمالاً می تواند در نوروپاتی ناشی از دیابت موثر باشد.