دوام اعتبار قاعدۀ حقوقی پس از وضع استثناء (استثناء قاعده را تایید می‌کند)

عبارت «استثناءْ قاعده را در مواردی که مستثنی نشده باشد تایید می‌کند» بیان‌گر حکمتی عملی است که گویا نخستین‌بار حقوق‌دانان رومی بدان پی برده‌اند اما چون ریشه در عقل سلیم داشت از مرزهای آن دیار گذشت و به حقوق دیگر کشورها نیز راه یافت و مقبول حقوق‌دانان گردید. مراد از این حکمت، وجود استثناء، سبب بی‌اعتباری قاعده (اصل) نمی‌گردد بلکه نفس وجود استثناء نشان می‌دهد که قاعده‌ای معتبر هم‌چنان وجود دارد که استثنائی بر آن وارد شده است. از استفادۀ ناصواب این حکمت، دست‌کم دو مغالطه برمی‌خیزد: نخستین مغالطه هنگامی رخ می‌دهد که بخواهند استثناء یا قاعده بودن امری را با تکیه بر این حکمت کشف کنند. دومین مغالطه هم وقتی است که در نفس وجود اصل تردید باشد اما کسی وجود آن را مفروض بگیرد و سپس به این حکمت استناد کند.

the durability of the legal rule`s validity after the introduction of an exception (exceptio firmat regulam)

exceptio firmat regulam in casibus non exceptis (the exception affirms the rule in cases not excepted) represent a legal maxim as it appears، was first recognized by roman jurists، since it was rooted in common sense، it was accepted by jurists worldwide. it indicates that the existence of an exception does not invalidate the rule، but the very existence of an exception shows that there is still a valid rule that has an exception.at least two fallacies can arise from improper use of this maxim: the first fallacy is attempting to determine whether something is an exception or a rule based on this principle. the second fallacy is when there is doubt about the existence of the rule، but someone assumes its existence and then invokes this maxim.