بررسی روش های آموزش خطی و غیرخطی بر دامنه حرکتی مچ، آرنج ، شانه و دقت پرتاب آزاد بسکتبال

روش‌های نوین یادگیری موجب تسهیل و تسریع فرآیند آموزش شده‌اند. هدف از این مطالعه بررسی کینماتیکی دامنه حرکتی مفاصل در اجرای شوت آزاد بسکتبال از طریق روش خطی و غیرخطی است. نمونه مورد بررسی 45 نفر از پسران 9-10 ساله بودند که به صورت تصادفی در دسترس انتخاب شدند. نمونه‌ها در 3گروه آموزش خطی، آموزش افتراقی و آموزش با دستکاری قیود تکلیف تقسیم شدند و پرتاب آزاد بسکتبال را در 8جلسه تمرین کردند. داده‌ها از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون به صورت کینماتیکی توسط دستگاه سنجش حرکتی نوراکسون (سنسورهای imu) از اندام‌های بالاتنه جمع‌آوری و نمرات دقت ثبت شدند. به منظور تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر(3*2) و آزمون tوابسته برای مقایسه نمرات rmse استفاده شد. نتایج نشان داد که دامنه حرکتی مفاصل مچ و آرنج در تمام گروه‌ها کاهش یافت و تفاوت معناداری بین گروه‌ها یافت نشد (p≤ .01)؛ اما نمرات دقت در گروه غیرخطی به خصوص گروه دستکاری قیود تکلیف به طور معنی‌داری بهبود یافت. بنابراین با توجه به برتری نسبی روش های غیر خطی، این روش ها جهت آموزش مهارت های حرکتی به مربیان فعال در این حوزه توصیه می شود.

investigation of linear and non-linear training on range of motion of wrist، elbow and shoulder and accuracy of throwing in basketball free shot

new learning methods have facilitated and accelerated the learning education process. the purpose of this study is to investigate the kinematic range of motion of the joints in the execution of the basketball free shot in a linear and non-linear way. the samples were divided into 3 groups of linear training، differential training and training with the manipulation of task constraints، and they practiced basketball free throw in 8 sessions. the data were collected kinematically through the pre-test and post-test by the noraxon motion measurement device (imu sensors) from the upper body organs and the accuracy scores were recorded. in order to analyze the data، the analysis of variance test with repeated measurements (2*3) and the dependent t-test were used to compare the rmse scores. the results showed that the range of motion of the wrist and elbow joints decreased in all groups and no significant difference was found between the groups (p≤ .01); but، the accuracy scores in the non-linear group improved significantly. therefore، due to the relative superiority of non-linear methods، these methods are recommended to active trainers in this field for teaching movement skills.