طراحی و اعتباریابی مدل ارزیابی کارآفرینی سازمانی به‌عنوان محرک رشد اقتصادی با رویکرد آموزش کارآفرینی در شرکت پارس الکتریک

هدف پژوهش حاضر طراحی و اعتباریابی مدل ارزیابی کارآفرینی سازمانی با رویکرد آموزش کارآفرینی و تبیین نقش آن در ارتقای نوآوری، یادگیری سازمانی و رشد اقتصادی در شرکت پارس الکتریک است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی–توسعه‌ای و با رویکرد ترکیبی (کیفی–کمی) انجام شد. در بخش کیفی، با استفاده از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با 17 نفر از خبرگان، مضامین اصلی و فرعی موثر بر کارآفرینی سازمانی استخراج و از تحلیل مضمون و روش مدل‌سازی ساختاری تفسیری (ism) برای تعیین روابط میان مولفه‌ها استفاده شد. در بخش کمی، داده‌ها از 150 نفر از مدیران و کارکنان شرکت پارس الکتریک گردآوری و با استفاده از نرم‌افزار smartpls تحلیل گردید. روایی همگرا، پایایی ترکیبی و برازش مدل ساختاری از طریق شاخص‌های r²، q² و gof بررسی شد. نتایج تحلیل کیفی و کمی منجر به شناسایی ده تم اصلی شامل: کیفیت و هم‌سویی محتوای آموزشی، موانع و حمایت‌های ساختاری، پیوند آموزش با عمل، ارزیابی و پایش اثرگذاری، فناوری و زیرساخت نوآوری، سرمایه‌گذاری در یادگیری سازمانی، بهبود فرآیندها، مدیریت ذی‌نفعان و برند نوآور، توسعه سرمایه انسانی و پیامدهای کلان اقتصادی شد. مدل نهایی چهار سطحی ism نشان داد که کیفیت محتوا و حمایت ساختاری نقش زیربنایی دارند و از طریق توانمندسازهایی نظیر فناوری و یادگیری سازمانی، به بهبود فرآیندها و رشد اقتصادی منجر می‌شوند. شاخص gof برابر 0.795، نشان‌دهنده برازش قوی مدل است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که آموزش کارآفرینی، زمانی موثر است که با فرهنگ سازمانی، فناوری و ساختارهای حمایتی هم‌راستا شود. مدل طراحی‌شده می‌تواند به‌عنوان چارچوبی کارآمد برای ارزیابی، تقویت و نظارت بر کارآفرینی سازمانی در شرکت‌های صنعتی مورد استفاده قرار گیرد.

designing and validating an organizational entrepreneurship evaluation model as a driver of economic growth through an entrepreneurship education approach in pars electric company

this study aimed to design and validate an organizational entrepreneurship evaluation model based on an entrepreneurship education approach to explain its role in innovation، organizational learning، and economic growth within pars electric company. this applied–developmental research employed a mixed-method approach. in the qualitative phase، semi-structured interviews were conducted with 17 experts to identify the key and subthemes affecting organizational entrepreneurship. the data were analyzed using thematic analysis and interpretive structural modeling (ism) to determine causal hierarchies. in the quantitative phase، data were collected from 150 employees and managers using a validated questionnaire and analyzed through smartpls. convergent validity، composite reliability، and model fit were assessed using r²، q²، and gof indices. ten main themes were identified: quality and alignment of educational content، structural barriers and supports، linking education to practice، evaluation and impact monitoring، technology and innovation infrastructure، investment in organizational learning، process improvement and reengineering، stakeholder management and innovative branding، human capital development، and macroeconomic outcomes. the ism results revealed a four-level structure where educational quality and structural support formed the foundational enablers leading to innovation، learning، and economic performance. the gof index of 0.795 indicated an excellent model fit. the findings suggest that entrepreneurship education is most effective when aligned with organizational culture، technological infrastructure، and structural support systems. the validated model provides a comprehensive framework for assessing، enhancing، and monitoring organizational entrepreneurship in industrial companies.