تحلیل ساختار شبکه حکمرانی آب شهری تهران: شناسایی کنشگران کلیدی و رژیم حکمرانی

پژوهش حاضر به تحلیل ساختار شبکه همکاری میان دست‌اندرکاران سازمانی مرتبط با حکمرانی آب شهری در کلانشهر تهران می‌پردازد. داده‌های پژوهش از طریق پرسشنامه روابط همکاری استخراج شده و شاخص‌های سطح شبکه شامل تراکم، تمرکز درجه، دوسویگی و انتقال‌پذیری محاسبه گردید. همچنین شاخص‌های سطح کنشگر شامل مرکزیت درجه ورودی (نمایانگر قدرت کنشگر)، مرکزیت درجه خروجی (نمایانگر میزان وابستگی)، مرکزیت بینابینی (نمایانگر میزان کنترل بر جریان اطلاعات) و مرکزیت مجاورت (نمایانگر دسترسی به دانش و منابع) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که شبکه همکاری آب شهری تهران دارای تراکم نسبتاً متوسط و تمرکز درجه قابل توجهی است که بیانگر وجود تعاملات محدود و تمرکز قدرت در برخی کنشگران کلیدی می‌باشد. بر اساس شاخص‌های سطح شبکه، رژیم حکمرانی آب شهری تهران به عنوان یک رژیم چندپاره شناسایی شد که نشان‌دهنده پراکندگی قدرت و نبود هماهنگی کامل میان کنشگران است. شناسایی کنشگران کلیدی مانند شرکت سهامی آب منطقه‌ای، اداره کل حفاظت محیط زیست و استانداری تهران، اهمیت نقش این نهادها در مدیریت منابع آب شهری را برجسته می‌کند. یافته‌های پژوهش می‌تواند به بهبود سیاست‌گذاری و طراحی سازوکارهای همکاری میان سازمان‌های مرتبط در حوزه آب شهری کمک کند و زمینه را برای توسعه حکمرانی یکپارچه و کارآمد فراهم آورد.

analysis of the urban water governance network structure in tehran: identification of key actors and governance regime

this study analyzes the collaboration network among organizational stakeholders involved in urban water governance in the metropolitan city of tehran. the data were collected using a questionnaire designed to capture cooperation relationships, and network-level indicators such as density, degree centralization, reciprocity, and transitivity were calculated. additionally, actor-level indicators including in-degree centrality (representing actor power), out-degree centrality (representing dependency), betweenness centrality (representing control over information flow), and closeness centrality (representing access to knowledge and resources) were assessed. the results indicate that tehran's urban water collaboration network has a moderate density and a significant degree of centralization, reflecting limited interactions and concentration of power among key actors. based on the network-level indices, the urban water governance regime in tehran was identified as fragmented, indicating dispersed power and lack of full coordination among stakeholders. key actors such as the regional water company, the department of environmental protection, and the tehran governor's office were identified, highlighting their critical roles in urban water resource management. the findings of this research provide valuable insights for improving policymaking and designing collaborative mechanisms among organizations involved in urban water governance, paving the way for more integrated and effective governance structures.