ارزیابی روش‌های درونیابی داده‌های پیزومتری برای تعیین مدل و پایش تراز آب زیرزمینی؛ مطالعه موردی: دشت بهبهان

بهره‌برداری از منابع آب زیرزمینی برای مصارف شرب و کشاورزی در سالیان اخیر افزایش چشمگیری داشته و از اینرو، مدیریت منابع آب زیرزمینی یکی از موضوعات مورد بحث در تمامی کشورهای دنیا – به ویژه مناطق خشک و نیمه‌خشک – می‌باشد. در ایران، که از نظر جغرافیایی در اقلیم خشک و نیمه‌خشک واقع بوده و میزان بارش پایینی دارد، این مساله شکل حادتری به خود می‌گیرد. پایش سطح آب زیرزمینی از گذشته به روش حفر چاه‌های پیزومتری و اندازه‌گیری سطح آب این چاه‌ها در بازه‌های زمانی معمولاً یک‌ماهه و به روش سنتی بوده است. با توجه به پراکندگی این چاه‌ها در نقاط خاص و محدود، بررسی تراز آب زیرزمینی در یک منطقه خاص یا در سطح یک آبخوان میسر نبوده است. استفاده از روش‌های مختلف درونیابی می‌تواند تقریبی از تراز آب در منطقه با استفاده از مشاهدات چاه‌های موجود ارائه دهد. در این تحقیق، تعیین سطح تراز آب زیرزمینی در شهرستان بهبهان با استفاده از داده‌های چاه‌های پیزومتری موجود در دشت بهبهان و به کمک روش‌های مختلف درونیابی انجام شده است. ارزیابی نتایج با استفاده از شاخص‌های rmse، r2 و mae نشان داد که روش درونیابی  kriging در حالت universal نتایج بهتری نسبت به سایر روش‌ها ارائه می‌دهد.