ضرورت مطالعه طرحهای مهندسی آب از دیدگاه ارزیابی چرخه عمر: گذار از دیدگاه فنی-اقتصادی به رویکردی اکوسیستمی

مقاله حاضر با هدف تبیین ضرورت به‌کارگیری ارزیابی چرخه عمر (lca) به عنوان چارچوبی جامع در مطالعه طرح‌های مهندسی آب تدوین شده است. رویکرد سنتی مبتنی بر معیارهای فنی-اقتصادی کوتاه‌مدت، با بحران‌هایی مانند تغییر اقلیم و تخریب اکوسیستم‌های آبی مواجه شده است. این مقاله با نقد پارادایم انسان‌محور و با اتکا به مبانی فلسفه محیط زیست، lca را به عنوان پلی بین مهندسی و اکولوژی معرفی می‌کند که امکان سنجش کمی اثرات زیستمحیطی (به ویژه ردپای کربن و مصرف انرژی) را در تمام مراحل چرخه عمر پروژه -از احداث و بهره‌برداری تا امحاء-فراهم می‌سازد. با مرور ادبیات و ارائه مثال‌های عینی از پروژه‌های داخلی و بین‌المللی، نشان داده می‌شود که ادغام lca در هسته فرآیند طراحی و تصمیم‌گیری، نه یک گزینه تکمیلی، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای حرکت به سمت توسعه پایدار است. این نگاه کل‌نگر، با آشکارسازی هزینه‌های واقعی محیط زیستی، انتخاب گزینه‌های کم‌کربن و سازگار با ظرفیت‌های اکوسیستمی را ممکن می‌سازد و تضمین می‌کند که راه‌حل‌های امروز، بحران‌های فردا را دامن نزنند.