نقش پرستاری روان جامعه‌نگر در تقویت سرمایه اجتماعی و امیدآفرینی در مناطق محروم

چکیده:با توجه به چالش‌های مضاعف سلامت روان در مناطق محروم، پرستاری روان جامعه‌نگر به عنوان یک راهکار کلیدی و کل‌نگر مطرح است. این مرور با هدف ارزیابی شواهد موجود پیرامون نقش مداخلات این حوزه در تقویت مولفه‌های حیاتی سرمایه اجتماعی و امید در جمعیت بزرگسال ساکن این مناطق انجام پذیرفت. از پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر داخلی و بین‌المللی شامل pubmed, scopus, sid, magiran به صورت جامع جستجو گردید. مطالعات مختلفی که مداخلات پرستاری با پیامدهای سرمایه اجتماعی و امید را سنجیده بودند، پس از ارزیابی دقیق کیفیت متدولوژیک، وارد فرآیند مطالعه شدند. شواهد نشان می‌دهد که پرستار روان جامعه‌نگر به عنوان یک «کارگزار سرمایه اجتماعی» عمل می‌کند. این نقش از طریق سازوکارهایی چون ایجاد رابطه درمانی همدلانه، تشکیل گروه‌های حمایتی، انجام ویزیت در منزل و اتصال هدفمند بیماران به منابع اجتماعی ایفا می‌شود. این مداخلات به طور همزمان سرمایه اجتماعی پیوندی )انسجام درون‌گروهی) و ارتباطی )دسترسی به شبکه‌های متنوع) را تقویت می‌کنند. شواهد حاکی از آن است که این فرآیند، با افزایش حس عاملیت و کمک به شناسایی مسیرهای جدید، مستقیماً به امیدآفرینی در افراد منجر می‌شود. با این وجود، بسیاری از مطالعات موجود دارای سوگیری‌های روش‌شناختی قابل‌توجهی بودند. شواهد موجود، نقش منحصربه‌فرد و دوگانه پرستار روان جامعه‌نگر را به عنوان «کارگزار سرمایه اجتماعی» و «تسهیل‌گر امید» در مناطق محروم تایید می‌کند. این نقش فراتر از خدمات بالینی سنتی بوده و تحقق آن نیازمند سیاست‌گذاری‌های هدفمند برای توسعه مراکز سلامت روان جامعه‌نگر و بازنگری در برنامه‌های آموزش پرستاری برای توانمندسازی نسل آینده پرستاران در ایفای این نقش حیاتی است.