تاثیر کیفیت و سبک زندگی و رفاه اجتماعی بر فرزندآوری

مقدمه :کاهش نرخ فرزندآوری به یکی از مهم ترین چالش های جمعیتی و اجتماعی در ایران تبدیل شده و این موضوع، توجه پژوهشگران حوزه های مختلف را به بررسی عوامل موثر بر تمایلات باروری جلب کرده است. سبک زندگی و رفاه اجتماعی، به عنوان دو مولفه کلیدی در شکل گیری نگرش ها و تصمیمات افراد درباره فرزندآوری، نقشی تعیین کننده در این فرآیند ایفا می کنند. هدف این‌ مطالعه مروری، تحلیل و تلفیق یافته های پژوهش های انجام شده در حوزه های اجتماعی، فرهنگی،اقتصادی، دینی و رسانه ای است تا با نگاهی جامع، رابطه میان کیفیت سبک زندگی، رفاه اجتماعی و رفتارهای فرزندآورانه تبیین شود.روش کار:این تحقیق به صورت یک مرور نظاممند و علمی طراحی شده است. جستجوی مقالات از سال 2015تا2025 در پایگاه های معتبر شامل pubmed ،scopus ،web of. science ،google scholar و sid انجام شد.پس از بررسی و انتخاب مقالات و تحقیقات معتبر بر اساس معیارهای مشخص، داده ها به صورت کمی و کیفی تحلیل شدند.یافته ها : عواملی چون افزایش هزینههای زندگی، تغییر الگوهای مصرف، اشتغال زنان، تضعیف شبکه های سنتی حمایتخانوادگی، رشد فردگرایی، استفاده گسترده از رسانه های اجتماعی و تحولات ارزشی، همگی در کاهش تمایل به فرزندآوری نقش دارند. در مقابل، دینداری، سرمایه اجتماعی بالا، احساس امنیت اقتصادی و وجود حمایت های ساختاری می توانند در تقویت گرایش به فرزندآوری موثر واقع شوند. همچنین، تفاوت های منطقه ای، قومی و فرهنگی در نگرش ها و رفتارهای باروری مشهود است که لزوم اتخاذ سیاست های بومی محور و انعطاف پذیر را دوچندان میسازد.نتیجه گیری:در مجموع، نتایج مرور نشان میدهد فرزندآوری در ایران تحت تاثیر شبکه های پیچیده از عوامل فردی، خانوادگی، اجتماعی و ساختاری قرار دارد و ارتقاء کیفیت سبک زندگی و بهبود رفاه اجتماعی، کنار سیاست های حمایتی هدفمند، می تواند نقش مهمی در مدیریت روندهای جمعیتی ایفا کند.