تحلیل روان‌شناختی گذار از رنج به پایداری درونی با تکیه بر حکایت «پیر چنگی» مثنوی معنوی و نظریه‌های معنوی در روان‌شناسی معاصر

پژوهش حاضر با هدف بررسی فرایند گذار از رنج درونی به پایداری روانی در پرتو مفاهیم عرفانی روان‌شناختی شکل گرفته است. حکایت «پیر چنگی» از مثنوی معنوی مولانا، به‌عنوان متنی رمزآلود و معنابخش، با تاکید بر تجربه‌ی فقر، طردشدگی، و بی‌هویتی آغاز می‌شود و در ادامه، با بروز دعوتی درونی و اتصال به امر قدسی، به بازسازی درونی و آرامش وجودی ختم می‌گردد. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی، ضمن بهره‌گیری از نظریه‌های معنویت‌گرای معاصر در روان‌شناسی، به‌ویژه آموزه‌های تحول درونی، دعا، و نیروی ذهن مثبت در آثار کاترین پاندر، تلاش دارد نشان دهد که چگونه زبان عرفانی مثنوی می‌تواند در تحلیل فرایند امیدآفرینی و ارتقاء تاب‌آوری روانی موثر باشد. یافته‌ها حاکی از آن است که گذار درونی شخصیت پیر چنگی، با سازوکارهایی چون بیداری روح، تحول درونی، تسلیم شهودی و ارتباط با منشا الهی، قابلیت تطبیق با رویکردهای معنویت‌محور روان‌شناسی را داراست. این هم‌سخنی عرفان اسلامی و روان‌شناسی معنوی، امکانی برای تبیین فرایندهای پایداری روانی در بستر ادبیات عرفانی فراهم می‌آورد.