نقش تصفیه‌خانه‌های محلی و زراعت چوب با پساب تصفیه‌شده در پایداری اجتماعی و مدیریت محیط‌زیست روستاهای حوضه سد زاینده‌رود

منطقه حوضه آبریز زاینده‌رود، به ویژه روستاهای واقع در بالادست سد، با چالش‌های دوگانه‌ی کمبود منابع آب و مدیریت نامناسب فاضلاب‌های تولیدی مواجه هستند. این امر، پایداری محیط‌زیست منطقه، کیفیت آب‌های زیرزمینی و در نهایت، ثبات اجتماعی و اقتصادی ساکنان (مانند روستاهای گیشنیزجان، کمیتک، مشهد کاوه و ملک آباد) را تهدید می‌کند. هدف از این پژوهش، ارزیابی نقش استقرار سامانه‌های تصفیه‌خانه‌ی فاضلاب محلی در کنار استفاده‌ی برنامه‌ریزی‌شده از پساب حاصله برای زراعت چوب (مانند صنوبر یا اکالیپتوس) به عنوان یک مدل جامع برای مدیریت محیط‌زیست و ارتقای پایداری اجتماعی در این روستاها است. نتایج مورد انتظار نشان‌دهنده‌ی آن است که این رویکرد یکپارچه، ضمن جلوگیری از آلودگی‌های نقطه‌ای و غیرنقطه‌ای، فشار وارده بر منابع آب سطحی و زیرزمینی را به شدت کاهش داده و با ایجاد یک منبع درآمد پایدار برای روستاییان از طریق فروش محصولات چوبی، تاب‌آوری اجتماعی و اقتصادی منطقه را به طور محسوس افزایش می‌دهد. این مدل به مثابه‌ی یک راهکار «آب مجازی» در مقیاس کوچک عمل می‌کند که منجر به «امیدآفرینی» در جوامع محلی می‌گردد.