نقش و تاثیر توسعه کارآفرینی اجتماعی در محرومیت زدایی

این مقاله به توانمند سازی گروههای اجتماعی جهت ایجاد و توسعه کارافرینی اجتماعی و بررسی تبعات آن در رفع محرومیت زدایی میپردازد. در ابتدا برای بررسی و ارائه راهکار به تعریف مفاهیم و برشمردن بخش اعظم موانع و آسیبها که سد راه توسعه کارافرینی احتماعی است پرداخته شده،موانعی مانند: فقدان خلاقیت و نوآوری(علت درونی) و فقدان زمینه های اجتماعی و حمایت فانونی و دولتی،عدم وجود ساز و کارهای هماهنگ کننده در کشور، فقدان پشتیبانی برای آموزش و مشاوره در مناطق محروم و......در ادامه به نگرشها و باورهای غلط فرهنگی به عنوان مانع توسعه کارافرینی پرداخته می شود. در ادامه جهت افزایش کارآمدی و اثر بخشی فعالیتهای کارافرینانه پیشنهاداتی کاربردی ارائه گردیده است. فعالیتهایی مبتنی بر توزیع عادلانه بودجه برای تقویت گروههای اجتماعی مولد، توسعه بخشی رفتار خردمندانه در کارگاههای تولیدی سنتی و ترغیب نوآوری ،برنامه ریزی برای اجماع سازمانهای مردم نهاد فعال در زمینه کارافرینی اجتماعی، نو اندیشی در استارتاپ اجتماعی که خود محرک قوی برای محرومیت زدایی در جامعه است.تقویت ایده‌های خلاق و تیم سازی در مناطق محروم و روستایی در قالب هسته های ایده پردازی که دارای کارایی و از همه مهمتر توان سازگاری و انعطاف پذیری با شرایط محیطی است. . ترغیب سرمایه گذاران جامعه به مشارکت همگانی در راستای توسعه کارافرینی اجتماعی. تجلیل ویژه از برترین کارآفرینان اجتماعی و فعالین یادگیری اجتماعی در این زمینه، همچنین انتقال تجربیات موفق کارافرینی اجتماعی و برخی راهکارهای موثر در زمینه تاثیر توسعه کارآفرینی اجتماعی در محرومیت زدایی ارائه گردیده است