تاثیر تک فرزندی بر کاهش کیفیت زندگی زناشویی

مقدمه:تک فرزندی و زندگی زناشویی به یکی از چالش های مهم جمعیتی و اجتماعی درایران تبدیل شده و این موضوع توجه پژوهشگران حوزه های مختلف را به بررسی عوامل موثربر تمایلات بارداری جلب کرده.سبک زندگی و رفاه اجتماعی به عنوان دو  مولفه ی کلیدی در نگرش افراد به فرزند آوری نقشی مهم را ایفا میکند. هدف این مقاله مروری،تحلیل و تلفیق یافته های پژوهش انجام شده در حوزه های اجتماهی،فرهنگی،اقتصادی،دینی و رسانه ای است تا با نگاهی جامع  رابطه میان کیفیت زندگی،رفاه اجتماعی و رفتارهای فرزندآورانه تعیین شود.روش کار:این تحقیق بصورت یک مرور نظام مند و علمی طراحی شده ،جست و جوی مقالات از سال 2015تا2025 در پایگاه های معتبر شامل :  sid,google scholar,pubmed,web of science و... انجام شد پس از بررسی و انتخاب مقالات و تحقیقات معتبر بر اساس معیار های مشخص ،داده ها بصورت کمی و کیفی تحلیل شد.یافته ها:عواملی چون افزایش هزینه های زندگی ،تغییر الگوهای مصرف ،اشتغال زنان ،تضعیف شبکه های سنتی حمایت خانوادگی ،رشد فرد گرایی ،استفاده گسترده از رسانه های اجتماعی و تحولات ارزشی همگی در کاهش تمایل به فرزند اوری نقش دارند. در مقابل دینداری، سرمایه اجتماعی بالا، احساس امنیت اقتصادی و وجود حمایت های ساختاری ،میتواند در تقویت گرایش به فرزند آوری ،موثر واقع شود.همچنین تفاوت های منطقه ای ،قومی و فرهنگی در نگرش ها و رفتار های باروری مشهود است که لزوم اتخاذ سیاست های بومی محور و انعطاف پذیر را دوچندان میسازد.نتیجه گیری:در مجموع نتایج این مرور نشان میدهد که فرزند آوری در ایران ،تحت تاثیر شبکه ای پیچیده از عوامل فردی خانوادگی،اجتماعی و ساختاری قرار دارد و ارتقاء کیفیت سبک زندگی و بهبود رفاه اجتماعی،درکنار سیاست های حمایتی هدفمند،میتواند نقش مهمی در مدیریت روند های جمعیتی ایفا کند.