تاثیر سیاست ها و برنامه های بهداشت مادران بر کاهش محرومیت و تقویت امید در فرزندآوری

مقدمه: ایران طی دهه های اخیر با چالش هایی در سلامت مادران و نیز نگرانی هایی درباره کاهش امید به فرزندآوری مواجه بوده که به شدت با محرومیت های اقتصادی، نابرابری های اجتماعی و ناکافی بودن دسترسی به خدمات بهداشت مادران مرتبط است. این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیر سیاست ها و برنامه های بهداشت مادران در ایران بر کاهش محرومیت و افزایش امید به فرزندآوری تدوین شده است.روش کار: پژوهش حاضر با مرور نظام مند از پایگاه هایی نظیر sid، pubmed،magiran و scopus انجام شد. معیار های ورود شامل مطالعات مرتبط با سیاست های جمعیت، بهداشت مادران، برنامه های حمایتی و دسترسی به خدمات در ایران بود.یافته ها: برنامه های وزارت بهداشت ایران مانند سلامت خانواده، ارائه خدمات رایگان برای مادران باردار و تسهیلات بیمه ای برای درمان ناباروری توانسته اند مرگ مادران را به میزان چشمگیری کاهش دهند و امید به زندگی را در زنان بالا ببرند. مراقبت پیش از بارداری به عنوان یکی از مولفه های کلیدی شناخته شده است. با این وجود نابرابری منطقه ای، مالی و فرهنگی همچنان مانع قابل توجهی برای بهره مندی مساوی از این سیاست ها است و امید به فرزندآوری در بین زوج های جوان به دلیل عوامل اقتصادی کاهش یافته است.نتیجه گیری: برای تقویت چشم انداز امید به فرزندآوری لازم است که سیاست های جامع منطقه ای با تمرکز بر عدالت در دسترسی، آموزش و آگاهی اجتماعی، تسهیل هزینه های درمان ناباروری و مشارکت جامعه محلی طراحی و اجرا شوند. تمرکز بر توانمندسازی اقتصادی مادران و حمایت از زایمان مادران و پس از زایمان از دیگر حلقه های ضروری در این زنجیره است.