مدل‌های نوین توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی برای کاهش محرومیت و ارتقای پایداری اجتماعی در جوامع کمتر توسعه‌یافته

محرومیت اقتصادی و اجتماعی یکی از مهم‌ترین چالش‌های توسعه پایدار در جوامع کمتر توسعه‌یافته است که اثرات گسترده‌ای بر کیفیت زندگی، عدالت اجتماعی، مشارکت مردمی و تاب‌آوری جوامع دارد. کاهش دسترسی به منابع مالی، خدمات آموزشی و بهداشتی، فرصت‌های اشتغال و مشارکت اجتماعی موجب ایجاد چرخه‌ای معیوب می‌شود که محرومیت را تشدید کرده و پایداری اجتماعی را تهدید می‌کند. این مقاله با هدف ارائه مدل‌های نوین توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی طراحی شده است که بتوانند محرومیت را کاهش دهند و ظرفیت‌های اقتصادی و اجتماعی جوامع محروم را ارتقا دهند. روش تحقیق ترکیبی است و شامل تحلیل اسنادی، مطالعات موردی داخلی و بین‌المللی، مصاحبه با کارشناسان اقتصادی و اجتماعی و جمع‌آوری داده‌های میدانی می‌باشد. مدل‌های ارائه‌شده بر ترکیب توانمندسازی فردی و گروهی، افزایش مشارکت اجتماعی، دسترسی به منابع اقتصادی و ایجاد شبکه‌های حمایتی محلی تمرکز دارند. یافته‌ها نشان می‌دهد این مدل‌ها ضمن افزایش مهارت‌ها و اشتغال، اعتماد اجتماعی و مشارکت فعال مردم را نیز تقویت می‌کنند و می‌توانند اثرات بلندمدت در کاهش نابرابری و محرومیت اقتصادی و اجتماعی داشته باشند.نتایج تحقیق می‌تواند به سیاست‌گذاران، سازمان‌های غیردولتی و برنامه‌ریزان توسعه کمک کند تا برنامه‌های علمی، عملیاتی و مقیاس‌پذیر برای توانمندسازی جوامع محروم و ارتقای پایداری اجتماعی طراحی کنند. مدل پیشنهادی قابلیت الگوسازی و توسعه در سایر مناطق با شرایط مشابه را نیز دارد و می‌تواند به عنوان الگوی ملی برای کاهش محرومیت و ارتقای عدالت اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.