رابطه بین سرمایه اجتماعی و امنیت روانی شهروندان شهر تهران

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سرمایه اجتماعی و امنیت روانی شهروندان در محله‌های شهری تهران است. این مطالعه با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد پیمایش میدانی انجام شد و از ابزارهای استاندارد مانند پرسشنامه سرمایه اجتماعی ناهپیت و گوشال (1998) و مقیاس امنیت روانی ادواردز (2003) برای گردآوری داده‌ها بهره گرفته شد. نمونه‌ای به حجم 400 نفر از ساکنان مناطق مختلف شهری تهران با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب گردید. یافته‌های آماری، به‌ویژه نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره، نشان داد که مولفه‌های سرمایه اجتماعی، به‌ویژه مشارکت اجتماعی، اعتماد و انسجام اجتماعی، تاثیر مثبت و معناداری بر امنیت روانی شهروندان دارند و به‌طور کلی بیش از 57 درصد از تغییرات امنیت روانی توسط این مولفه‌ها تبیین می‌شود. در این میان، مشارکت اجتماعی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده امنیت روانی بود. با این حال، اعتماد اجتماعی به‌تنهایی اثر معناداری نداشت، که بیانگر اهمیت تعامل بین مولفه‌ها در تاثیرگذاری بر امنیت روانی است. یافته‌ها بر نقش کلیدی سرمایه اجتماعی در ارتقای سلامت روان، احساس امنیت و کیفیت زندگی شهری تاکید دارند و دلالت‌های مهمی برای سیاست‌گذاری شهری و برنامه‌ریزی اجتماعی دارند.

'the relationship between social capital and psychological security of citizens in tehran'

the present study aims to examine the relationship between social capital and the psychological security of citizens in the urban neighborhoods of tehran. this research employed a descriptive-analytical method with a field survey approach, utilizing standardized instruments such as the nahapiet and ghoshal (1998) social capital questionnaire and the edwards (2003) psychological security scale for data collection. a sample of 400 residents from various urban districts of tehran was selected through stratified random sampling. statistical findings, particularly the results of multivariate regression analysis, indicated that components of social capital—especially social participation, trust, and social cohesion—have a significant and positive impact on citizens’ psychological security. overall, these components explained more than 57% of the variance in psychological security. among them, social participation emerged as the strongest predictor of psychological security. however, social trust alone did not have a significant effect, highlighting the importance of the interplay between different components in influencing psychological security. the findings underscore the crucial role of social capital in enhancing mental health, perceived safety, and urban quality of life, offering important implications for urban policy and social planning.