تبیین تاثیر شاخص های حکمرانی خوب بر عملکرد و کارآمدی دولت در جمهوری اسلامی ایران (1370-1400)

پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر شاخص های حکمرانی خوب بر عملکرد و کارآمدی دولت در جمهوری اسلامی ایران (1370-1400) به رشته تحریر درآمده است. نگارندگان در این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و به کمک مطالعات کتابخانه ای و بررسی های میدانی به دنبال ارزیابی فرضیه پژوهش که عبارت است از : «عملکرد و کارآمدی جمهوری اسلامی ایران از منظر شاخص های حکمرانی خوب از زاویه ی نظامی و امنیتی نسبتا مناسب و عقلایی و از زاویه ی سیاسی، اقتصادی و فرهنگی به دلیل فقدان راهبرد جامع سیاسی، عدم توجه به توسعه اقتصادی پایدار و رویکرد واکنشی فرهنگی در فاصله ی زمانی 1370-1400 با موانعی روبرو بوده است.» می باشند.با توجه به نتایج حاصل از اجرای آزمون همبستگی اسپیرمن برای هر یک از فرضیه های فرعی پژوهش ، از آنجا که سطح معناداری برابر با 0.000 و کمتر از سطح 0.05 می باشد لذا در یک دید کلی، وجود رابطه ای مثبت و معنادار و میان عملکرد و کارآمدی ج.ا.ا و هر یک از شاخص های شش گانه حکمرانی خوب مور تایید قرار می گیرد. نظر به میانگین رتبه های استخراج شده، از منظر جامعه آماری زیر مولفه های شاخص حاکمیت قانون با میانگین رتبه 3.08 بیش از سایر شاخص ها منجر به کارآمدی نظام ج.ا.ا شده و شاخص های ثبات سیاسی، کیفیت قوانین و مقررات، اثربخشی دولت، حق اظهار نظر و پاسخ گویی و کنترل فساد به ترتیب در رتبه های بعدی قرار دارند.