تحلیل نقش حکمرانی اجتماعی در توانمندسازی گروه‌های آسیب‌پذیر و کاهش فقر اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش حکمرانی اجتماعی (social governance) در توانمندسازی گروه‌های آسیب‌پذیر و کاهش فقر اجتماعی انجام شده است. مسئله اصلی مقاله، نابرابری‌های ساختاری و ضعف حمایت‌های نهادی از گروه‌هایی مانند زنان سرپرست خانوار، کودکان کار و سالمندان است که در معرض طرد اجتماعی و فقر چندبعدی قرار دارند. این مطالعه با رویکرد تحلیلی و با تکیه بر داده‌های اسنادی و تجارب کشورهای موفق در زمینه سیاست‌های اجتماعی به تحلیل میزان تاثیر مولفه‌های حکمرانی اجتماعی از جمله شفافیت، پاسخگویی، مشارکت و عدالت اجتماعی بر توانمندسازی گروه‌های هدف پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت سازوکارهای حکمرانی اجتماعی به‌ویژه افزایش مشارکت مردمی و شفافیت فرآیندهای تصمیم‌گیری، موجب ارتقاء ظرفیت‌های فردی و اجتماعی گروه‌های آسیب‌پذیر، کاهش موانع دسترسی به خدمات رفاهی و کاهش پدیده فقر اجتماعی شده است. این مقاله همچنین تاکید می‌کند که موفقیت در زمینه توانمندسازی اجتماعی بدون تقویت حکمرانی مطلوب و پیوستگی سیاست‌های رفاهی و حمایتی حاصل نخواهد شد.