حکمرانی اجتماعی در سبک زندگی متعادل و تربیت دینی فرزند در نهاد خانواده

امروزه تغییرات سریع دولت ها و فرآیندهای حکمرانی و مدیریت جامعه از سنتی به صنعتی و مدرن، و به همان نسبت دگرگونی ماهیت فرآیندهای حکمرانی جوامع بشری، لزوم پرداختن به ساختارهای حکمرانی در موضوعهای اساسی از جمله تربیت فرزند در خانواده را از اهمیت زیادی برخوردار نموده است. در جمهوری اسلامی ایران که مهمترین ساختارها و سبک-های تربیتی خانواده ها برگرفته از قرآن کریم و سیره معصومین(ع) می باشد؛ رعایت اصول تربیت اسلامی توسط والدین با سبک زندگی اسلامی، می تواند نوید بخش تربیت مطلوب فرزندان باشد.خانواده به عنوان نهادی نیرومند می تواند نقش تعیین کننده ای در زیست فردی و تحکیم روابط اجتماعی ایفاء کند. خانواده زمانی می تواند فرزندی متعادل و رشد یافته تحویل جامعه دهد که خود از تعادل و توازون کافی برخوردار باشد. نوشتار حاضر با روش مطالعه کتابخانه ای و ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ ﺗﺤﻠﻴﻠﻲ در یافتن پاسخ به این پرسش است که آیا حکمرانی اجتماعی منطبق با روریکرد دینی می تواند موجب طراحی سبک زندگی متعادل و متوازن شود و انسانهایی رشد یافته به جامعه معرفی نماید؟ نتایج پژوهش های پیشین بیانگر آن است که خانواده دین باور با سبک فرزند پروری مقتدرانه به خوبی می تواند فرزندانی با مشخصه شهروندان مسئولیت پذیر تحویل اجتماعات انسانی دهد. روش پژوهش در این مقاله گردآوری اطلاعات اسنادی و در مقام تجزیه و تحلیل توصیفی- تحلیلی است. یافته های پژوهش بیانگر آن است که از دیدگاه متون روایی و تاریخی، اولاً انسان ها تمایل ذاتی به محیط امن برای زندگی مسالمت آمیز داشته و از آن استقبال می نمایند؛ ثانیاً قوانین اجتماعی مورد انتظار حاکم بر جوامع بشری، باعث ایجاد آرامش شهروندان شده و در آن صورت افراد در امر تشکیل خانواده، همسان گزینی صحیح خواهند داشت. در نتیجه جامعه با زوجیت موفق زن و مرد ، خانه و خانواده ای سالم و پویا پدید خواهد آورد. ثالثاً عشق و دلبستگی زوجین نسبت به هم، موجب تحکیم بنیان خانواده و تربیت مطلوب فرزندان خواهد شد.