نقش فناوریهای نوین )مانند اینترنت اشیا و هوش مصنوعی( در ارتقای بهرهوری شیلات و صنایع دریایی

با کاهش منابع طبیعی شیلات و افزایش تقاضا برای تولید پایدار آبزیان، استفاده از فناوری‌های نوین دیجیتال به‌ویژه اینترنت اشیا (iot) و هوش مصنوعی (ai) در آبزی‌پروری دریایی و آب شیرین رشد قابل توجهی داشته است. این مطالعه با تمرکز بر نقش این فناوری‌ها در ارتقای بهره‌وری و پایش آلودگی‌های شیمیایی، به بررسی کاربرد آن‌ها در سیستم‌های پرورش ماهی می‌پردازد. بر اساس مرور منابع، مشخص شد که فناوری اینترنت اشیا با استفاده از حسگرهای بی‌سیم، قادر به پایش پارامترهای حیاتی آب از جمله دما، ph، اکسیژن محلول و آمونیاک است و می‌تواند نوسانات خطرناک را پیش‌بینی و هشدارهای لازم را صادر کند. نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد که تلفیق این فناوری‌ها با مدل‌های تغذیه هوشمند و سامانه‌های کنترل کیفیت، منجر به کاهش مصرف انرژی، بهبود مدیریت کیفیت آب و افزایش پایداری در زنجیره تولید آبزیان می‌شود. در عین حال، چالش‌هایی نظیر هزینه پیاده‌سازی، پیچیدگی‌های زیستی، و عدم استانداردسازی در برخی مناطق وجود دارد که نیازمند توجه ویژه است.

the role of new technologies (such as the internet of things and artificial intelligence) in improving the productivity of fisheries and marine industries

with the decline of natural fisheries resources and the increasing demand for sustainable aquaculture production, the use of new digital technologies, especially the internet of things (iot) and artificial intelligence (ai), has grown significantly in marine and freshwater aquaculture. this study focuses on the role of these technologies in improving productivity and monitoring chemical pollution, and examines their application in fish farming systems. based on the literature review, it was found that iot technology, using wireless sensors, is capable of monitoring vital water parameters such as temperature, ph, dissolved oxygen, and ammonia, and can predict dangerous fluctuations and issue necessary warnings. the research results show that the integration of these technologies with smart feeding models and quality control systems leads to reduced energy consumption, improved water quality management, and increased sustainability in the aquaculture production chain. at the same time, there are challenges such as implementation cost, biological complexities, and lack of standardization in some areas that require special attention