صید پایدار با حداقل آسیب زیست‌محیطی و مصرف سوخت

صیادی به عنوان منبع حیاتی تامین پروتئین دریایی و اشتغال­زایی، نقش تعیین‌کننده‌ای در امنیت غذایی و معیشت جامعه جهانی ایفا می‌نماید. تکنیک‌های رایج صید صنعتی عمدتاً متکی بر سوخت‌های فسیلی بوده که این وابستگی شدید، چالش‌های زیست‌محیطی و اقتصادی قابل توجهی ایجاد نموده است. وابستگی شدید بخش عمده‌ای از صنعت صید به سوخت‌های فسیلی، هم چالشی اساسی برای اقتصاد شیلاتی محسوب شده و هم به عنوان یکی از منابع اصلی انتشار آلاینده‌های جوی شناخته می‌شود. فعالیت‌های صیادی با دو تهدید جدی،: برداشت بیش از حد ذخایر ارزشمند دریایی و آسیب فیزیکی به زیستگاه‌های حیاتی، که هر دو پیامدهای اکولوژیک و اقتصادی جبران‌ناپذیری دارند، روبرو هستند. در مقایسه ادوات صیادی، روش‌های غیرفعال (مانند تله و قلاب) نسبت به روش‌های فعال و کششی (نظیر ترال کف) هم از نظر زیست‌محیطی کم‌خطرتر بوده، هم کیفیت صید بالاتری دارند و هم از لحاظ مصرف انرژی به صرفه‌تر هستند که این مزیت­ها، اهمیت توسعه این روش‌ها را در مدیریت پایدار شیلات نشان می‌دهد. بهبود فناوری‌ها و روش‌های صیادی با افزایش کیفیت و بهره‌وری، همزمان به حفظ اکوسیستم‌های آبی، کاهش آلاینده‌ها، بهینه‌سازی انرژی و تامین پایدار مواد غذایی دریایی منجر می‌شود. مانع اصلی در تحول صنعت صید، باورهای نادرست درباره جایگزین‌ها، کمبود سرمایه، ضعف فناوری و قوانین دست‌وپاگیر مدیریتی می­باشند. روش life (low impact and fuel efficient) با کاهش مصرف سوخت و آسیب به محیط زیست، هم صید را مقرون‌به‌صرفه‌تر می‌کند و هم طبیعت را سالم‌تر نگه می‌دارد. این پژوهش با تحلیل فناوری‌های نوین صید، موانع و راهکارهای توسعه روش‌های پایدار صیادی (life) را بررسی می‌کند.

sustainable fishing with minimal environmental impact and fuel consumption

hook and line fishing, encompassing recreational, sport, and commercial activities (including individual fishing and long-line systems), is recognized as a relatively selective method with a significant role in sustainable fisheries management. compared to more destructive methods such as trawling, it has lower environmental impacts on habitats and non-target species, and when properly managed, can serve as an effective tool for supporting local livelihoods, reducing overfishing, and conserving aquatic stocks. reviewing scientific sources and field reports indicates that factors such as hook design (notably the use of circle hooks), the type and number of hooks, spatial and temporal fishing patterns, and bait types play key roles in reducing mortality of non-target species, improving post-release survival rates, and enhancing the ecological efficiency of this method. evidence also shows that the use of by-catch reduction devices, such as colored lines, magnetic hooks, and deterrent mechanisms for marine mammals and turtles, has significantly mitigated negative impacts. nevertheless, challenges such as gear loss, marine debris from abandoned hooks and lines, and lack of digital tracking and retrieval systems remain critical environmental threats. some studies highlight the annual loss of billions of hooks and hundreds of kilometers of fishing lines as a serious source of hidden pollution in marine ecosystems. study findings also suggest that implementing participatory programs with fishers, developing regional regulations tailored to ecological and social conditions, offering economic incentives for low-impact gear use, and employing tracking and recovery technologies can improve the efficiency and sustainability of hook and line fishing at various scales. overall, integrating technical, social, and managerial approaches positions hook and line fishing as a promising model for sustainable fisheries