تحلیل اثر افزودنی‌های آسفالتی بر کارایی انتقال توان بی‌سیم از زیرساخت روسازی به خودرو‌های برقی

حمل‌ونقل جاده‌ای، به‌عنوان یکی از سیستم‌های رایج جهانی، با به‌کارگیری سوخت‌های فسیلی، موجب گسترش آلودگی هوا و افزایش گازهای گلخانه‌ای، به‌ویژه دی‌اکسیدکربن، شده است. به همین دلیل، در سال‌های اخیر استفاده از خودروهای برقی بیش از پیش افزایش یافته است، زیرا پیش‌بینی می‌شود جایگزینی سیستم حمل‌ونقل برقی بتواند از گرمایش جهانی و آثار زیست‌محیطی مخرب آن جلوگیری کند. با این حال، چالش‌هایی همچون زمان طولانی شارژ باتری و هزینه بالای اولیه، همچنان از موانع اصلی توسعه خودروهای برقی به شمار می‌آیند. یکی از راهکارهای نوین برای حل این مشکلات، فناوری انتقال توان القایی از لایه‌های روسازی است. این فناوری با ایجاد میدان مغناطیسی میان پدهای فرستنده و گیرنده، که در زیر لایه آسفالت و زیر خودرو نصب می‌شوند، امکان شارژ خودروهای برقی را هم در حال سکون و هم در حین حرکت فراهم می‌آورد، بدون اینکه نیازی به اتصال کابل ‌باشد. برای افزایش کارایی این فناوری و بهبود رسانایی مغناطیسی آسفالت، استفاده از افزودنی‌های خاص توصیه می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر افزودنی‌های مختلف بر رسانایی مخلوط‌های آسفالتی و افزایش بازده فناوری انتقال توان القایی است. در این راستا،10 دال شامل 9 طرح آسفالتی اصلاح‌شده به‌همراه نمونه شاهد، با درصدهای مختلف از انواع منتخب از افزودنی‌ها شامل پودر فریت، پودر گرافیت، کربن سیاه، بیوچار، الیاف فولادی، پودر آهن ضایعاتی، براده آهن ضایعاتی، براده آلومینیوم تهیه شد و عملکرد آن‌ها در مقایسه با نمونه شاهد، از طریق آزمایش ipt ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که افزودنی‌های پودر فریت با بازده (%23/95)، پودر گرافیت با بازده (%04/95) و بیوچار با بازده (%72/94) موجب بهبود قابل‌توجه بازده ipt در مقایسه با نمونه‌های آسفالتی معمولی شدند. با توجه به آزمایش‌های انجام شده در این تحقیق مشخص گردید که پودر فریت با بازده (%23/95) نسبت به سایر افزودنی‌ها تاثیر بیشتری در بهبود انتقال توان القایی مخلوط آسفالت دارد.