تحلیل تجربی رابطه درجه نفوذ و نرخ تغییرات خزشی قیر عملکردی

صنعت راهسازی به‌عنوان یکی از زیربناهای اصلی توسعه زیرساخت ‌های هر کشور ، به کیفیت و عملکرد مصالح به‌ویژه قیر وابستگی مستقیم دارد. بنابراین اولین قدم در بکارگیری آن، کنترل کیفیت قیر با توجه به نوع مصرف خواهد بود آزمون‌های کلاسیک همچون درجه نفوذ (astm d5) سال‌ها مبنای ارزیابی قیر بوده‌اند، اما به دلیل محدودیت در پیش‌بینی رفتار واقعی قیر های عملکردی مورد استفاده در راهسازی در شرایط اقلیمی متفاوت و بارگذاری متنوع، نیاز به استانداردهای مبتنی بر عملکرد بیش از پیش احساس می‌شود. در این پژوهش، دو نوع قیر عملکردی 22-64 و 10-70 تولید شرکت عایق اصفهان، مطابق با استانداردهای inso 12505-1 و inso 12505-3 مورد بررسی قرار گرفت. پس از آماده‌سازی و میکس نمونه‌ها، آزمون نفوذپذیری و آزمون سختی خزش خمشی با دستگاه رئومتر تیرچه خمشی (bbr) طبق استاندارد astm d6648 در بازه زمانی فروردین 1403 تا تیر 1404 و به‌صورت دوره‌های چهارماهه تکرار شد. تاثیر تغییرات درجه نفوذ برروی تغییرات شاخص نرخ تغییرات خزشی(m-value) به وسیله انجام آزمون های پیاپی و رسم نمودار های مقایسه ای بررسی و تغییرات مشخصات قیرعملکردی در دماهای پایین و همچنین رفتار رئولوژی قیر رصد گردید. نتایج نشان داد که آزمون نفوذپذیری به تنهایی شاخص دقیقی برای ارزیابی عملکرد قیر نبوده و نمی‌تواند معیار کافی جهت کنترل کیفیت در شرایط واقعی باشد. در مقابل، آزمون‌های رئولوژیکی خصوصاً bbr با دقت بالاتری رفتار قیر در دماهای پایین را تبیین می‌کنند و انطباق نمونه‌ها با الزامات استاندارد عملکردی را تضمین می‌نمایند. بر این اساس، حرکت از آزمون‌های سنتی به سمت رویکردهای مبتنی بر عملکرد، پیش‌شرط دستیابی به روسازی‌های بادوام و اقتصادی خواهد بود.