ارزیابی تاثیر روش تعیین حداکثر وزن مخصوص نظری آسفالت (gmm) در برآورد میزان درصد فضای خالی مخلوط آسفالتی

میزان فضای خالی در مخلوط آسفالتی که به عنوان یکی از مهمترین عوامل در عملکرد مطلوب مخلوط‌های آسفالتی محسوب می‌شود، به کمک روابط وزنی حجمی و براساس مقایسه وزن مخصوص واقعی مخلوط آسفالتی با حداکثر وزن مخصوص نظری، به‌دست می‌آید. روش آزمایشگاهی موسوم به رایس که جزئیات آن در استانداردهای astm d2041 و aashto t209 ارائه شده است، متداول‌ترین فرآیند برای تعیین حداکثر وزن مخصوص نظری است؛ با این وجود، برخی افراد یا سازمان‌ها از روشی موسوم به روش محاسباتی برای تعیین این مقدار استفاده می‌کنند. هدف مطالعه حاضر، مقایسه مقادیر تعیین شده توسط روش رایس با مقادیر تعیین شده توسط روش محاسباتی (غیر آزمایشگاهی) است. در این راستا تجزیه و تحلیل نتایج آزمایشگاهی 9 مخلوط آسفالتی نشان داد که به طور متوسط، استفاده از روش محاسباتی (غیر آزمایشگاهی)، منجر به افزایش حدود 8.5 تا 18.5 درصد فضای خالی آسفالت نسبت به روش رایس می‌شود. همچنین مشخص گردید که تفاوت در فضای خالی آسفالت با تغییر ساختار دانه‌بندی افزایش می‌یابد؛ از این‌رو می‌توان اظهار داشت که استفاده از روش محاسباتی (غیر آزمایشگاهی) به‌جای انجام آزمایش رایس، به تقریب صحیحی از حداکثر وزن مخصوص نظری در مرحله کنترل کیفیت مخلوط آسفالتی اجرا شده، منجر نمی‌گردد.